home
dutch poetry
english poetry
(short) stories
journal of stupidities
weblog (in Dutch)
miscellaneous
In het Nederlands (in Dutch)
De onverklaarbare logica
van het mannelijk brein
De verleiding van wraak
De proteïne en de bacterie (II)
De proteïne en de bacterie (I)
De Muze
In English (in het Engels)
The soap called "Politics"
The digital era anno now
De maatschappij
Short story II
Short story I (Part II)
Short story I (Part I)
Drop us a line in the guestbook... Or contact Arno or Anna
Poems and short stories © by Arno and Anna unless differently stated (Disclaimer).
Anna had een soort van "writer's block" toen ze voor haar studie wat moest schrijven over proteïnen en bacteriën. Ik was in een melige bui en besloot haar een handje te helpen. Met het volgende resultaat.
Het was eigenlijk een grapje, en niet echt bedoeld voor plaatsing, maar op verzoek dan toch.
De proteïne en de bacterie (I)
Heel lang geleden was er eens een bacterie. De bacterie zag een beetje bleek aan de buitenkant, maar van binnen was hij kiplekker en gezond.
De bacterie leefde een lui leventje, want hij hoefde niets te doen. Hij zat daar maar en bekeek de wereld vanuit zijn eigen stille hoekje. Maar op een dag had de bacterie er genoeg van. Hij wilde eens wat meer van de wereld zien dan alleen maar dat wat hij vanuit zijn eigen kleine hoekje kon zien.
De bacterie besloot eens even flink de bloemetjes buiten te zetten en rolde het huis uit de wijde wereld in.
Hij keek zijn ogen uit. Eerst geloofde hij niet wat hij zag. Hij kon het maar niet bevatten wat er allemaal buiten zijn eigen stille hoekje aan de hand was en wat hij al die tijd gemist had. Hij kon zichzelf wel voor z'n kop slaan om zoveel domheid.
Hij rolde de straat uit en sloeg rechts af. Na een hele poos gerold te hebben, zag hij boven de straat iets vreemds hangen.
Het was een zwart geval met drie lampen erin, die om beurten eerst rood, dan oranje en dan groen werden. De bacterie bleef er een tijdje naar kijken, maar toen de rode lamp weer aanging, en hij zeker wist dat er geen andere kleuren meer zouden komen, rolde hij verder.
Er klonk een luid gepiep en geraas en getoeter van de auto's die van de andere kant kwamen en groen licht hadden. De bacterie vroeg zich af wat het probleem was, want hij kon natuurlijk niet weten dat hij niet door rood mocht rollen.
Hij rolde op zijn gemakje door en had niet in de gaten dat er een proteïne achter hem aankwam. De bacterie was zich van geen kwaad bewust, maar de proteïne zou hem wel eens even goed duidelijk maken dat hij niet zomaar ongestraft door rood mocht rollen. De proteïne was vast besloten dat deze bacterie zijn doel was voor vandaag.
Hij nam een aanloop en met een rotgang denderde hij over de bacterie heen.
Er klonk een luide SPLET toen de bacterie op straat geplet werd.
De proteïne liet een kreet van voldoening horen en stak zijn weet-ik-veel-wat in de lucht in een groots gebaar van overwinning.
En de proteïne leefde nog lang en gelukkig.
De bacterie leefde niet meer.