Valid XHTML 1.0!

PoetryIn-e-Motion

Drop us a line in the guestbook... Or contact Arno or Anna
Poems and short stories ©   by Arno and Anna unless differently stated (Disclaimer).

De onverklaarbare logica
   van het mannelijk brein

Het had al de hele dag geregend en het zag er niet naar uit dat het snel zou stoppen.
Het was vroeg in de avond, en hoewel het normaal gesproken niet voor tien uur donker zou worden, was het nu al bijna donker.
Ik was op weg naar de bioscoop. Een avondje uit in m'n eentje, omdat m'n vriendin in een warm oord vakantie aan het vieren was met wat vrienden. M'n jas was al zo goed als doorweekt — ik had geen paraplu bij me —, maar ik vond het niet erg. De hele weg, vanaf het station tot bijna bij de bios, had ik met een lach op m'n gezicht door de regen gewandeld.
Ondanks het slechte weer was het druk op straat. Ik keek naar de mensen die ik passeerde, keek hoe ze eruit zagen, nam ze in me op. De mensen keken naar mij, een beetje op een vreemde manier. Waarschijnlijk dachten ze dat ik niet helemaal in orde was. Zo zonder paraplu, jas helemaal doorweekt. En dan nog glimlachen.
Ik beantwoordde de vreemde blikken steevast met een glimlach, wat in veel gevallen tot een ietwat voorzichtige, positieve verandering in hun eigen gelaatsuitdrukking leidde.
Toen ik bijna bij de bioscoop aangekomen was, kwam mij een jong stel tegemoet.
Ik keek de jongeman aan. Hij had blond haar en was ongeschoren. Een drie-dagen-stoppelbaardje. Hij zag eruit als het stoere type. Hij liep half in elkaar gedoken, tevergeefs pogend zo weinig mogelijk regen op te vangen en hij keek ontzettend chagrijnig. Ik vermoedde dat het door het slechte weer kwam. Zij hadden ook geen paraplu bij zich en waren net als ik volledig natgeregend.
Mijn blik gleed van de jongeman op, naar ik aannam, zijn partner. Een mooie jonge vrouw, ook blond haar, bijna wit zelfs. Onze ogen ontmoetten elkaar en om haar mond speelde een nauwelijks zichtbare glimlach. Maar ondanks dat het nauwelijks zichtbaar was, straalde het van haar gezicht af.
Ik richtte mijn blik weer vooruit en was het stel al bijna gepasseerd toen de jongeman mij bij mijn arm greep en me hardhandig omdraaide.
    "Wat zit je m'n vriendin stom aan te staren? Heeft ze iets van je aan?" zei hij met een kwade stem.
Ik was een beetje overrompeld. Ik keek hem aan en daarna zijn vriendin, die me met een geschrokken gezicht aankeek.
    "Hier, daar doe je het weer!"
    "Eeem... Sorry, maar ik geloof niet dat het bij de wet verboden is om iemand aan te kijken," antwoordde ik hem, terwijl ik hem weer aankeek, "en ik keek niet alleen naar je vriendin, ik keek ook naar jou."
Ondertussen zag ik dat de jonge vrouw discreet aan de man z'n arm begon te trekken. Ze geneerde zich voor zijn gedrag.
    "Ik kom van het station gelopen en ik kijk de hele weg al mensen aan. Is daar iets mis mee?" ging ik verder.
De jonge man leek een beetje van zijn stuk gebracht, maar waarschijnlijk voelde hij dat hij iets begonnen was wat hij af moest maken.
    "Je zat je gewoon op te geilen aan haar!" begon hij weer, terwijl zijn vriendin nu in zijn oor begon te fluisteren.
    "Kom, Gerard, dit is nergens voor nodig. Laten we verder lopen. We zijn al door nat."
Het was goed geprobeerd van haar, maar Gerard leek vastbesloten. Dit was een mannenkwestie en moest ook als zodanig worden opgelost. Ik had echter helemaal niet de intentie om het als een mannenkwestie op te lossen. Ik was me zelfs van geen kwaad bewust.
    "Op te geilen aan haar? Alsjeblieft zeg. Ik zal zeker niet ontkennen dat je vriendin een mooie vrouw is, maar ik ben een gelukkig mens met een bijzonder mooie vrouw in mijn eigen leven, dus waarom zou ik jouw vriendin gebruiken om me op te geilen? Enne... ik kan er niets aan doen, maar je vriendin is een stuk mooier dan jij. Als jij een mooie jongen was geweest, had ik jou wat langer aan gekeken."
Ik wist dat ik een risico nam door dit te zeggen, en het klonk mezelf zo lollig in de oren dat ik een onderdrukt gegrinnik niet kon inhouden.
Gerard leek een beetje te bedaren. Vreemd genoeg leek hij niet beledigd door mijn laatste opmerking.
    "Overigens...," maakte ik mijn zin af, "moet ik in alle nederigheid protesteren tegen de objectivicatie van je vriendin. Dat is niet netjes."
Ik zag in zijn ogen dat hij was geflatteerd met het compliment dat ik hem had gemaakt met zijn vriendin, anderzijds leek hij verward omdat hij niet precies begreep wat ik bedoelde met dat laatste.
Ik keek even over zijn schouder naar zijn vriendin, die achter hem stond. Zij had me wel begrepen en keek me geamuseerd aan. Ik keek vlug weer naar Gerard, omdat ik wist dat, als ik haar langer zo geamuseerd zag kijken, ik spontaan in lachen zou uitbarsten, en dat was in dit geval niet echt een diplomatieke actie.
    "Mag ik je iets vragen?" vroeg ik hem. Ik wachtte niet op zijn antwoord.
    "Kijk jij wel eens naar andere vrouwen?"
Het was duidelijk dat hij zich in een hoek gedrukt voelde. Hij keek schuin over zijn schouder zijn vriendin aan, die ondertussen haar gezicht weer strak in de plooi had, en keek toen weer naar mij. Misschien verbeeldde ik het me, maar ik meende een blos op zijn wangen te zien verschijnen. Zijn vriendin kon de blos niet zien, maar ik zag wel dat ze benieuwd was naar wat hij zou antwoorden. De aarzeling in zijn antwoord was te duidelijk om niet opgemerkt te worden.
    "Nee," zei hij.
    "Goh," zei ik, "dan ben je wel een heel opmerkelijke man. Ik kijk namelijk wel naar andere vrouwen. Ik kijk ook naar andere mannen. En ik durf te wedden dat jouw vriendin ook naar andere mannen kijkt. Ik weet dat mijn vriendin dat ook doet."
Hij draaide zich met een ruk om naar zijn vriendin. Ik keek ook naar zijn vriendin en die stond nu breeduit te lachen.
    "Kijk jij naar andere mannen?" vroeg hij haar.
Ze keek eerst haar vriend aan, toen mij en daarna weer haar vriend. Nonchalant haalde ze haar schouders op en ongegeneerd zei ze:
    "Ja."
    "Ben ik niet goed genoeg? Waarom kijk je naar andere mannen?" barstte hij los.
    "Daar heeft het niets mee te maken. En je liegt dat je barst als je zegt dat jij niet naar andere vrouwen kijkt, want ik zie het vaak genoeg. Waarom kijk jij naar andere vrouwen? Ben ik niet goed genoeg?"
    "Dat is heel wat anders!" Deze keer was de blos niet ingebeeld. Hij werd rood tot achter zijn oren.
Zijn vriendin keek hem aan en iets in haar gezichtsuitdrukking was veranderd. Ze werd boos, omdat hij meende privileges te hebben die hij haar niet toestond.
Het was niet mijn bedoeling om die twee met een ruzie op te schepen die nergens voor nodig was. Ik nam de vrijheid om hem bij zijn voornaam aan te spreken.
    "Gerard?"
Hij draaide zich terug naar mij toe.
    "Wat?"
    "Het is geen schande, weet je. Mensen kijken is het leukste wat er is, ongeacht de achterliggende gedachte. En als je een andere man naar jouw vriendin ziet kijken, wees er dan trots op. Zie het als een compliment. Als ik een andere man naar mijn vriendin zie kijken, ben ik er ook trots op. Laat ze maar kijken. Jij bent degene wie ze gekozen heeft, jij bent degene die naast haar loopt."
Hij knikte bedenkelijk. Zijn vriendin keek me lachend aan en ik knipoogde naar haar.
    "Nou... Ik moet rennen, anders kom ik te laat voor m'n film. Nog een fijne avond."
Ik stak m'n hand uit als groet en Gerard accepteerde zonder aarzeling. Ik knikte naar haar ter afscheid en ze knikte terug, nog steeds lachend. Daarna draaide ik me om en liep de straat uit naar de bioscoop, met een glimlach op m'n gezicht en naar tegemoetkomende mensen kijkend. Halverwege draaide ik me nog even om en zag dat de man en de vrouw nog niet waren doorgelopen, maar elkaar in een innige omhelzing stonden te kussen.