PoetryIn-e-Motion

Drop us a line in the guestbook... Or contact Arno or Anna
Poems and short stories ©   by Arno and Anna unless differently stated (Disclaimer).

Bureaucratie... Je wordt er doodmoe van...
Drie weken zou het duren... Binnen een week lagen de papieren van de naamsverandering op de mat. Ik wou dat ze er wat langer over nagedacht hadden, en wat zorgvuldiger naar hadden gekeken. Voor € 57 en twee keer op back-space drukken is dat toch niet teveel gevraagd? En ze hebben nog op de verkeerde plaats op back-space gedrukt ook. Nu staat er een type-fout in de naam. Het zijn me ook een stel minkukels *zucht*
Ik natuurlijk per direct naar het kantoor. Ik stond om 11.30 uur voor de balie te klagen.
"Ja maar, meneer, kijk, hier is het formulier; u heeft het zelf zo ingevuld. Er staat een kleine ruimte daar."
"Ja, en kijk dan nou eens naar de ECHTE spaties, die ruimtes die tussen de verschillende woorden staan? Denkt u dan nog steeds dat dat een spatie is?"
"Tja, nee, dat is waar."
"Goed, kunt u dat dan even aanpassen?"
"Nee, daar ga ik niet over. Ik zal even kijken wie dit behandeld heeft."
...
...
"Hmm, er wordt niet opgenomen. Ik denk dat ze lunchpauze heeft."
Ik kijk op m'n horloge en zie de wijzers op 11.32 uur staan. De madam gaat verder.
"Het lijkt me het beste als u zelf even belt. Dit is het telefoonnummer, en dit is haar naam. Ik denk dat ze rond 13.00 uur wel weer terug is van haar lunch."
Ik kijk weer op m'n horloge en vraag me af hoe je in godsnaam anderhalf uur lunch pauze kunt hebben. Die ambtenaren werken van acht tot vier. Geef mij zo'n baan!
Enniewee... Ik om 13.20 uur gebeld, want eerder werd er niet opgenomen.
Ik vraag om uitleg en ik krijg dezelfde opmerking over die kleine ruimte. Ik geef dezelfde repliek e n krijg vervolgens weer dezelfde repliek terug (volg je het nog?).
Als ik vraag of ze het probleem zo snel mogelijk wil oplossen (het is nu immers nog maar een kwestie van één keer op back-space drukken), vertelt ze me doodleuk dat ik schriftelijk de bevestiging van de naamswijziging moet geven en dat de hele procedure die ik twee jaar geleden heb moeten doorlopen herhaald moet worden.
Wordt je daar nou niet ook heel moe van? *zucht*

We zijn vanavond met H. en L. uit eten geweest in een nieuw restaurant in Helsinki. Redelijk sjieke tent, moet ik zeggen.
Het zag er allemaal tiptop uit.
Dat het een sjieke tent was bleek later ook uit de kaart. Het was allemaal redelijk prijzig. Maar het mooiste was dat ze bij de voorgerechten hadden geschreven: "Wij bevelen u aan om TWEE gerechten uit de lijst met voorgerechten te kiezen."
We waren ietwat verward door deze mededeling en Anna was zo vrij te vragen wat er mee bedoeld werd. De gastvrouw aan onze tafel vertelde onbeschaamd dat het was omdat de voorgerechten zo klein waren.
Oké... Da's een goede binnenkomer, maar... dan maar... Anna en ik besloten om een tweede voorgerecht te delen. Ik had nog nooit oesters gehad, en de oesters waren maar € 7,50 *ahem*
Oh ja, en daar kregen we wel DRIE oesters voor. Oh ja, enne... toen dat geserveerd werd, bleek dat de oesters niet vers waren, maar gepekeld, en gerold in een flink stuk zalm, waardoor de oester nagenoeg onzichtbaar was. Oh ja... En toen we dat derde stukje zalm lospeuterden, zat er helemaal geen derde oester in. Schande! *grijns*
Mijn "tweede" voorgerecht was escargots. H. had ze ook. Drie stukjes diep begraven onder één of andere saus in een vierkant schaaltje van ongeveer 5 x 5 cm. Ik geloof dat dat ook ongeveer het formaat van het schaaltje van L.'s inktvisringen was.
Het hoofdgerecht... Ik weet niet meer precies wat de anderen hadden, maar ik had de scampis besteld. Toen ik de gastvrouw uit de verte aan zag komen met een bord van christelijk formaat had ik zoiets van "Oké dan!" Totdat ze het bord neerzette. Toen was het ineens "Nou, jammer dan!"
Welgeteld DRIE scampis en weer zo'n 5 x 5 cm schaaltje met wat rijst erin. Iedere keer als er iemand langs de tafel liep had ik de neiging om voorover te buigen en m'n eten te beschermen tegen de windvlaag...
En dan het nagerecht... Pffff... Er stond niet echt iets op de kaart wat mij kon bekoren, dus in alle beleefdheid vroeg ik de gastvrouw of ik gewoon wat vanilleijs kon krijgen. Dat was geen enkel probleem. Twee bolletjes vanilleijs voor meneer.
Ik kan me nog herinneren dat H. de banaan bestelde.
Foei, wat hebben we gelachen toen die geserveerd werd, zeg... *grijns* Zo'n banaan leg ik bijna iedere dag in de wc. Hihihi! Het smaakte overigens wel lekker, heb ik begrepen.
Naja... En toen kwam de rekening. We hadden nog even zitten grappen over hoeveel mijn ijs zou kosten. We zaten er niet zo gek ver naast. Twee bolletjes vanilleijs: € 7,50. Dingdingdingding!
Maar we hebben in ieder geval vreselijk veel lol gehad :o)
Oh, en nog even het motto van het restaurant (geprint onder alle rekeningen): "Je kunt het verschil niet genoeg benadrukken."
Dat is ze aardig gelukt *grijns*