PoetryIn-e-Motion

Drop us a line in the guestbook... Or contact Arno or Anna
Poems and short stories ©   by Arno and Anna unless differently stated (Disclaimer).

Vandaag zou de loodgieter komen.
Met de keuze van de douchemuur was er weer een probleempje bijgekomen, waar we even geen rekening mee hadden gehouden. De buizen voor het water waren over de grond voor de muur langs getrokken, en de douchemuur moest tegen de badkamermuur gemonteerd worden. De buizen moesten dus omgeleid worden. Daarvoor moest het water in het hele gebouw afgesloten worden, want er zaten geen aparte stoppen op de watertoe- en afvoer naar de douche.
Anna had dat met de loodgieter besproken, en het water kon pas om 9 uur worden afgesloten. De loodgieter kwam om 8 uur en "kon niets doen" totdat het water was afgesloten.
En uiteindelijk moest hij nog op een later punt terugkomen, omdat hij niet alle benodigde materialen bij zich had.

En vandaag was de eerste dag van het overhuizen van de spullen. Anna had een bus kunnen regelen via het werk, een Toyota Hitachi. Toen we bij haar op het werk kwamen om de bus op te halen, zagen we echter nergens een Toyota staan. Een collega van Anna, de eigenaar/beheerder van de bus, bracht ons er naar toe.
Er ontsnapte me een kuchje toen ik zag wat het was. Geen Toyota Hitachi, maar een Ford Transit. Eentje uit het jaar 50 v.Chr. Een vreselijke lompe bak die ik accuut "tank" gedoopt heb. Ik liep er eens omheen en zag grote diepe krassen op de zijkant en een deuk aan de andere kant. Hij was tot mijn grote verbazing net door de keuring gekomen, en ik meende te merken dat de eigenaar/beheerder van de bus er best trots op was (kan ik me goed voorstellen *grijns*).

de Tank
Hij legde ons uit wat we moesten weten, en dat er een speciale techniek voor nodig was om het ding in z'n achteruit te krijgen (ik vreesde grote vrezen, maar achteraf bleek het wel mee te vallen). Godzijdank was de tank achterwaarts geparkeerd in de parkeerplaats, dus ik kon me later concentreren op hoe hem in z'n achteruit te krijgen.
We stapten in en wilden wegrijden. Motor starten, geen probleem. In z'n één, ook geen probleem. Maar dacht je dat ik het stuur kon draaien? Ik was natuurlijk mijn eigen auto met stuurbekrachtiging gewend, maar dit beestje had duidelijk nog nooit van dit soort technische vernuftigheden gehoord. Ik moest echt eerst het ding langzaam vooruit laten rollen, voordat er maar iets beweging kwam in het stuur. En de kogels en wielen knapten vervaarlijk toen ik langzaam het bochtje nam. Ik zag mezelf ondertussen al stilletjes zitten op de bank met een vreselijke spierpijn, niet van het verhuizen, maar van het sturen van de tank.
Maar het was een vervoermiddel, het reed en het was gratis, dus waarom klagen?
Het was ruim na middernacht eer we in bed lagen. De laaste nacht in dit appartement.