PoetryIn-e-Motion

Drop us a line in the guestbook... Or contact Arno or Anna
Poems and short stories ©   by Arno and Anna unless differently stated (Disclaimer).

Vandaag had ik weer een ontzettend bemoedigende ervaring.
Gezien het feit dat de jobhunt niet zo snel gaat als ik verwacht had (en ik geen zin heb om 2 maanden te wachten totdat die andere twee funkties mogelijk tot mijn beschikking komen), heb ik besloten open sollicitatiebrieven te sturen naar een willekeurig aantal bedrijven en om uitzendbureaus te bellen.
Even een kleine back-up story over wat ervaringen in het verleden, met in het achterhoofd dat Scandinaviërs bekend staan als een volk dat erg gastvrij is en vloeiend Engels spreekt.
Ik heb voordat we naar Finland gingen al contact gehad met diverse bedrijven, ook in de veronderstelling dat ze bij bedrijven in ieder geval Engels spreken. Wat ik gedaan had was een brief schrijven met CV en daarna in de telefoon geklommen om te horen of ze de brief hadden gekregen en wat ze ervan vonden. Bij het merendeel was het geen enkel probleem, heel vriendelijk en gewoon Engelssprekend, maar er waren er een aantal bij die hun reputatie niet echt eer aan deden.
Die conversatie ging (vrij vertaald) ongeveer als volgt.
Ik begin met me voor te stellen met voor en achternaam. Vervolgens:
"Ik heb u vorige week een brief gestuurd en nou wilde ik even horen of u hem hebt ontvangen en of er....."
"Sorry, ik spreek geen Engels. Dank u." Klik, tuuttuuttuuttuuttuuttuuttuut...
En er waren er wat bij die terug zouden bellen, maar dat natuurlijk nooit deden. En er was er één erbij die op het moment dat ik belde geen tijd had. Of ik maar even terug wilde bellen. En na acht keer bellen had hij nog steeds geen tijd.
Dat was zo'n beetje de druppel voor mij en op zo'n moment wordt ik akelig bijdehand en kan het me allemaal geen ruk meer schelen. Die beste meneer heb ik toen ook gezegd dat als hij geen zin had om me te woord te staan, hij niet steeds zo moest zitten te draaien, maar me gewoon vertellen hoe hij erover denkt. Waarna ik een e-mail heb gestuurd naar zijn baas, die zwaar in verlegenheid was gebracht door het gedrag van een van zijn chefs. En van hem kreeg ik inderdaad dan ook een excuus en als ik hulp nodig had moest ik maar met hem bellen.

Maar goed... Een nieuwe situatie vanmorgen.
Ik aan de telefoon met een uitzendbureau.
Ik kreeg een man aan de telefoon en het gesprek ging (ook weer vrij vertaald) als volgt:
Me eerst weer voorgesteld met voor en achternaam.
En toen hij: "Met wie?"
Ik herhaal m'n voor en achternaam.
"Verkoopt u dingen uit Hongkong of Australië? Ik ben erg druk deze morgen."

Dit was één van de erg weinige momenten in mijn leven die ik me kan herinneren waarop ik te perplex was om bijdehand te doen. Ik wist gewoon even niet meer wat ik moest zeggen.
Dus het enige waar ik mee op de proppen kon komen was:
"Eeeeeeehh... Uit het telefoonboek had ik begrepen dat u een uitzendbureau bent? Volgens mij betekent dat dat u mensen voorziet van werk?"
"Dat klopt. Spreekt u Fins?"
"Nee, nog niet. Ik ga eind september naar een cursus."
"We hebben alleen functies waarin vloeiend Fins een vereiste is. Goedemorgen."
Klik, tuuttuuttuuttuut...
"Dan......."

Ik kon het niet echt helpen, maar het eerste dat ik zei was:
"Godsamme! Wat een LUL!"
En dan vond ik hem vooral een lul omdat hij me niet eens de kans had gegeven om hem eens even flink de pan uit te vegen.
Maar ja... Shit happens...
De dame van Adecco die ik later aan de lijn had was een stuk vriendelijker en daar heb ik een aardig babbeltje mee gehad.

Vanavond is er de Night of Art in Helsinki. Allerlei kunstige dingen gaande in de stad. Tentoonstellingen, jongleurs, van alles. Ben erg benieuwd wat dat gaat worden. Misschien kan ik er nog een paar mooie foto's schieten.