PoetryIn-e-Motion

Drop us a line in the guestbook... Or contact Arno or Anna
Poems and short stories ©   by Arno and Anna unless differently stated (Disclaimer).

Gisteren konden we niets doen, omdat het parket geschuurd en gelakt zou worden, dus vandaag begon de echte "narigheid".
We moesten eerst vroeg naar de winkel om de douchemuur, verfbenodigdheden en het parket voor in de slaap- en logeerkamer op te halen. Anna's vader zou met de aanhanger komen, omdat ik in mijn auto ongeveer twee verfrollen en een bus verf kan bergen.
Bij ons nieuwe appartement zou ik "even gauw" met Anna's vader de aanhanger leegtillen, zodat deze weer beschikbaar zou zijn voor verder gebruik.
Daarna hadden we afgesproken dat ik "even gauw" wat Nederlandse hulp zou ophalen en daarna zouden Anna en haar vader de kastjes en spul ophalen voor in de badkamer.
Natuurlijk gaat er van alles mis als iets "even gauw" moet gebeuren.
Het parket ging redelijk probleemloos, maar die douchemuur... Pfff... We hadden een muur besteld van 4 rijen keer 10 tegels Aquablock. Van die doorzichtige vierkante glazen tegels. Anna's vader en ik hadden het ding redelijk probleemloos op de aanhanger weten te tillen, maar ik denk dat het kreng een kilootje of 200 woog. In een houten frame van ruim 2 meter lang en bijna een meter breed. Het ding paste niet in de lift (wat op het moment van gewaarwording een paar hele lelijke woorden tot gevolg had). En we stonden er niet echt om te springen om 200 kilo met z'n tweeën drie verdiepingen omhoog te sjouwen. Het idee om de muur uit het houten frame te halen was ook niet één van de beste, want de muur was kant en klaar volledig aan elkaar gelijmd met siliconen en als je dat aan twee kanten oppakt, is het even later geen muur meer.
Oh, saillant detail: het waren niet 4 rijen zoals we besteld hadden, maar 5. Dat was op zich wel ok, want we hadden betaald voor 4 rijen (een kadootje van zo'n 200 euro, schat ik), maar ja, waren het 4 rijen geweest, had het ding WEL in de lift gepast.
We besloten dus dat ik eerst "even gauw" de jongens op ging halen, zodat we het onding met z'n allen naar boven konden sjouwen.
En toen ik onderweg was om "even gauw" de jongens op te halen, bleek dat de afslag die ik moest hebben was afgezet vanwege een marathon van de paralympics. Die jongens zijn zo snel dat ze over de snelweg moeten, en daar werd ik "even gauw" de dupe van. Mijn "even gauw" duurde dus een redelijke tijd langer dan gepland, en Anna zat al op hete kolen omdat ze "even gauw" die spullen voor in de badkamer op wilde halen.
"Buurman Jochem" was ondertussen al in het appartement, hij zou het parket leggen, en Anna en haar vader waren al op weg met de aanhanger naar halverwege de andere kant van de stad om "even gauw" de badkamerspullen op te halen. Toen ik bijna thuis was met de jongens kreeg ik een telefoontje van Anna. Het magazijn waar ze de badkamerspullen zouden moeten afhalen, was op zaterdag gesloten, zo meldde het bordje met openingstijden op de deur. Terwijl er toch echt op ons bestelformulier stond "afhalen op zaterdag 27 augustus".
En terwijl Anna en haar vader weer "even gauw" met lege handen terugkeerden naar huis, gingen wij, vier potige Nederlanders, aan de gang met de douchemuur. Het kreng was zo lang dat het maar net de draai haalde op de trappen, en we hadden vreselijk veel lol toen we het ding naar boven sjouwden, anders was het denk ik een lange lijdensweg geworden. Met z'n vieren, drie verdiepingen, duurde toch nog ruim een half uur. Maar we hebben het gered.

Toen begon het verven.
Het begon allemaal redelijk voortvarend, maar op een gegeven moment kwam het gips van het plafond. Tja... verkeerde verf... ahem...
Dus ik "even gauw" naar de winkel om de goede verf te halen (die ongeveer 70 euro duurder voor dezelfde hoeveelheid dan wat we hadden). Ik stond op de verfafdeling even te praten met een verkoper terwijl mijn verf in de juiste kleur gemengd werd, toen opeens een klein kind vreselijk begon te brullen en ik een hartgrondige Finse vloek hoorde van een vrouw achter me. Toen ik me omdraaide om te zien wat er aan de hand was, zag ik een klein meisje met de armen in de lucht en haar handen tot aan de polsen (en de boord van de mouwen van haar jasje) volledig bedekt in minstens 10 verschillende kleuren verf. Mijn oog gleed van het meisje naar de verfmengmachine, waar een grote bus vol met afvalverf stond. Het was vreselijk sneu, maar ik moest me inhouden om niet in lachen uit te barsten. Het was zo'n koddige situatie.
Ik heb niet afgewacht hoe het is afgelopen, want mijn verf was klaar en ik had ummm... nja... belangrijker dingen te doen.