PoetryIn-e-Motion

Drop us a line in the guestbook... Or contact Arno or Anna
Poems and short stories ©   by Arno and Anna unless differently stated (Disclaimer).

Ik moet jullie wat bekennen...
Finland heeft mij tot een massamoordenaar gemaakt... *zucht* Mijn normaal gesproken zo vredelievende persoon had slechts é&én enkel weekend nodig op het eiland van Anna's opa en oma om te veranderen in een koelbloedige, genadeloze, nietsontziende moordmachine.
Ik ben de tel kwijtgeraakt, maar het aantal dat ik om het leven heb gebracht de afgelopen drie dagen zal zo ongeveer schommelen rond de 200-300...
Is het de eenzaamheid op een eiland? De stille rust? Was het gezelschap niet gezellig genoeg? Of misschien toch het Finse karakter van de slachtoffers... Wie zal het zeggen?
Feit is dat het gebeurd is en (*melodramatische stem*) ik deze last voor de rest van mijn leven met me mee moet dragen...

Je kent het vast wel, die tekenfilms met bijvoorbeeld Daffy Duck, die een wespennest omver loopt. De wespen komen naar buiten, vormen tezamen een pijl, gericht op Daffy Duck...
Als je Daffy Duck vervangt door mijn persoon, de wespen vervangt door muggen en het nest maar gewoon weglaat, dan heb je zo ongeveer de situatie...
Vrijdagavond...
Ik zat met de camera in de aanslag te wachten op de zonsondergang, te luisteren naar de geluiden uit de natuur aldaar. Het was me eerst helemaal niet opgevallen, maar na een poosje dacht ik "Wat hoor ik toch?"
Stel je eens voor: als je 's nachts in bed ligt en een mug in je kamer hebt, hoor je dat irritante gezoem van een mug. Zodra je de kamer verlaat, of godbetert, de mug om het leven hebt gebracht, is het gezoem weg.
Stel je nu eens voor: een heleboel water, een heleboel struiken, een eiland in (in dit geval Finland). Geen slaapkamer, maar gewoon de open lucht. En stel je daarin eens voor 10.000.000 muggen, die allemaal hun steentje bijdragen in het avondconcert. DAT hoor je, als je buiten zit. Dat onophoudelijke irritante gezoem van 10.000.000 muggen als één langgerekte zoem. Da's wel effe wennen, kan ik je zeggen.
Gelukkig waren de muggen vrijdagavond nog niet zo aan mij gewend, dus de schade viel nog mee. Zaterdag zijn we 's avonds vrij op tijd naar binnen gegaan, maar toen zondag... Achachach... (wordt vervolgd).

Even terug naar wat andere mooie dingen...
Ik heb wat aardige foto's geschoten van de sunset en er was nog wat anders...
Op een gegeven moment hoorde ik boven de muggen uit het geluid van een naderende helikopter. Een beetje vreemd, want wat moet een helikopter nou in deze contrijen. Afgelegen eiland, zo'n half uur uit de kust... Maar goed... Ik kijk omhoog en zie heel in de verte in de lucht inderdaad iets zwarts. Ik kijk wat beter en zie ineens dat het helemaal niet in de verte is, maar vlak onder m'n neus. ROOOOAAAAAR!! Een libelle van zo'n 10 centimeter lang. Whoa! Jammer genoeg was het te donker en waren die beesten te snel om er een goede foto van te nemen. En de grote zie je overdag niet echt. Ik heb nog wel een foto geschoten van twee kleinere libelles die vies aan het doen waren *grijns*

Zaterdag was, net als alle dagen hier vanaf dat we hier gearriveerd zijn, zonnig en warm, zo rond de 28 graden. En zaterdag was zaterdag, en zaterdag was zaterdag op dit eiland, dus dit was ECHT weekend. Gewoon de hele dag niks anders doen dan spelletjes en in de zon zitten luieren, lezen, zwemmen, sauna, zwemmen, sauna, zwemmen, in de zon zitten, lezen... Owwell... Je kent het wel, denk ik... ;o)
's Avonds nog even een netje uitgezet voor het diner van de volgende dag en toen op tijd er in.
Ik was van plan om zondagmorgen vroeg op te staan voor de zonsopgang en voor wat mooie natuurplaatjes.
De wekker ging om 05.30 uur. Het kostte me even wat moeite om wakker te worden, maar daarna ging alles aardig ok. Fototoestel mee, boek mee. En voilà... Over relaxen gesproken. Dit is absoluut aanrader. Om 09.00 uur kwam opa me ophalen om de netten binnen te halen. Welgeteld één baars, en nog te klein om op te eten ook. We besloten om later op de dag en 's avonds nog eens te proberen, maar dan met de hengel. Maar opa klonk niet overtuigend. Het was veel te warm en te weinig wind. Die beesten eten niet met zulk weer.
Maar toch geprobeerd. 's Middags zonder succes. En 's avonds...

(vervolg)
Heb je wel eens het gevoel gehad dat je zelf als lokaas dient?
Ik kom even weer terug op die tekenfilm. Opa en ik zitten in de roeiboot in het midden van de baai. We kunnen geen kant op en boven ons en beneden ons en om ons heen het onheilspellende gezoem van die 10.000.000 muggen. Die ondertussen via de telex hadden doorgekregen dat er vers bloed gearriveerd was.
Vervolgens zie je die pijl uit de tekenfilm en breekt het angstzweet je uit als je ziet dat die pijl op jou gericht is.
Nou, dat hebben we geweten.
Het verschil met de Nederlandse muggen is dat ze steken, en dat voel je. In Finland niet. Daar gaan ze gewoon op je zitten en beginnen te slurpen zonder dat je het in de gaten hebt. Een ander verschil is, dat als je in Nederland een mug op je hand of arm hebt en je zwaait een keer, dan vliegen ze weg. In Finland niet. Daar hoor je zoiets als: bzzzzdoe bzzzniet bzzzzo bzzzzirritant, bzzzzzzik bzzzzzzzen bzzzzzmet bzzzzzzm'n bzzzzzzavondeten bzzzzzzzig.
Er zijn me twee dingen bewust bijgebleven (de rest heb ik onbewust verdrongen naar dat zwarte gat ergens in de onpeilbare diepten van mijn brein): het eerste is dat ik lekker zit te hengelen, ik draai de blinker naar binnen en ik kijk toevallig een keertje op de hand waarmee ik de hengel vasthoud. Zeven muggen op de rug van mijn hand en twee op een vinger.
Gloeiendegloeiendegloeiende... Mijn andere hand rustig op de hand met de muggen gelegd (dat was dus ongeveer dat moment waarop je psychisch niet meer weet wat je doet en aan het moorden slaat).
Slachtoffers: 9, lichamen geborgen: 9
Het andere is dat ik rustig, voor zover dat nog het geval was, zit te hengelen en op een gegeven moment met m'n vinger langs m'n neus strijk. Ik dacht eerst dat ik een bloedneus had, maar toen ik twee muggepoten in het bloed zag drijven, wist ik dat er een mug gewoon een paar minuten lang m'n gezicht had zitten draineren.
Slachtoffers: 1, lichamen geborgen: 186.
Opa en ik hebben 45 minuten in de boot gezeten, meer muggen vangen dan vissen (muggen: veel, vissen: 0), toen we besloten dat het ons beter leek om het voor gezien te houden.
's Avonds onder het licht van de lamp (binnen), ben ik begonnen het slagveld te inspecteren, maar bij 40 muggebeten alleen al op mijn voeten, hield ik het voor gezien. Ik denk dat ik kortjebij de 80-90 beten kom.
Mooi, mooi Finland...

De volgende morgen, maandag, weer vroeg op. Weer wat foto's genomen van de zonsopgang, op hetzelfde punt, hetzelfde tijdstip. Geeft een mooi verschil.
Ik heb trouwens een goed middeltje tegen muggen gevonden: Axe Dimensions deodorant. Spuit dat op en de muggen (in Finland, tenminste), blijven een poosje bij je uit de buurt.
Opa kwam zo rond een uurtje of 06.15 uur en we zijn nog weer uit vissen geweest met de boot.
Deze keer was de buit beter. Een kleine baars en een flinke snoek van ongeveer 70 cm. Die gaat vanavond de pan in.

Ondanks de muggebeten heb ik aardig geslapen. Ik moet niet teveel lopen, want als het bloed weer actief gaat circuleren, begint alles te jeuken als de ziekte. Maar ja...
De zomer is bijna voorbij en dan is het met de muggen ook gebeurd. Nog even doorbijten dus...
Oh, baaij du wee... Op de terugweg naar Helsinki heb ik getankt voor € 0,999. En vier kilometer verder was er een tankstation die het voor € 0,959 deed. Da's toch 22 cent goedkoper dan hier in Espoo op het moment.