PoetryIn-e-Motion

Drop us a line in the guestbook... Or contact Arno or Anna
Poems and short stories ©   by Arno and Anna unless differently stated (Disclaimer).

Gisteren hadden we vrij en we hadden besloten om wat kerstdingen te gaan bakken. Uit Nederland hadden we een wafelijzer meegenomen om nieuwjaarskoeken te bakken. We hadden het ding nog niet eerder geprobeerd, en het werd tijd dat dat eens ging gebeuren.
Ma en pa hebben in hun leven zeker zo'n 100.000 van die krengen gebakken, dus je zou zeggen dat ik ook ongeveer zou weten hoe het werkt... Gisteren bleek dus dat dat niet helemaal het geval was.
Vader was zo vriendelijk geweest om voordat we verhuisden nog even vlug wat recepten digitaal te zetten en aan de hand van één van die recepten maakte ik het deeg.
Het begon al toen ik even vlug het recept doorlas, en als een van de laatste regels las dat het deeg een paar uur, of liefst nog, een nacht moet staan. Het was 16.15 toen ik ermee begon. Die paar uur werd al een probleem, laat staan een nacht, want ik was vast niet van plan om een nacht door te werken en de koeken moesten klaar, diezelfde dag nog.
Ik ben niet zo heel snugger, dus toen ik het lijstje afwerkte en na het smelten van de boter en het oplossen van de suiker in de boter de eieren toevoegde, liet ik de pan gewoon lekker pruttelen op het vuur. Waar het ongeveer op neer komt, was dat ik uiteindelijk nieuwjaarskoekendeeg met een paar gebakken eitjes erin had. Dat loste in ieder geval het probleem op van het paar uur/nacht wachten, want dit deeg moest absoluut onmiddellijk gebruikt worden *grijns*
Dan hadden we nog het probleem van de stok om de koeken op te rollen. Dat had ik al eerder geconstateerd, maar we konden geen geschikte stok vinden hier in de winkels. Anna moest gisteren nog even naar de stad, dus ze zou nog wel even kijken.
Dat Anna in het kader van nieuwjaarskoeken bakken niet veel snuggerder is dan ik, bleek toen ze later thuis kwam met een kaars ("WAT?? Een KAARS?? Teveel alcohol gesnoven in het lab??" Yep, dat dacht ik ook *grijns*). Ik vertelde haar onmiddellijk dat dat niet ging werken. Hitte, kaars, smelten… Logisch, toch?
"Maar," zei ze, "rol het ding in bakpapier, dan is het geen probleem."
Zo gezegd, zo gedaan en het ging inderdaad een stuk of 15 koeken goed. Toen begon het bakpapier groen te worden. Als ze nou een volledig witte kaars had gekocht, waren we er misschien wat te laat achter gekomen, dus van die kant gezien was het toch ook wel weer een beetje snugger.
Enniewee, de hulsttakjes met rode besjes zaten nu dus in het bakpapier in plaats van op de kaars.
"Maar, maar…, we doen er wel aluminiumfolie omheen. Daar komt het kaarsvet niet doorheen."
En mijn nieuwjaarskoeken werden hoe langer hoe groter. Op een gegeven moment kon ik het niet langer aanzien: de esthetische kwaliteit van de koeken ging met rasse schreden achteruit. Ik kreeg een geniale ingeving: de alu-buis waar het gordijn voor de computer aan hangt, is uitschuifbaar en had nog zoveel reserve dat ik daar met gemak een stuk af kon zagen dat als nieuwjaarskoekenroller kon dienen (jaja, ik weet het, maar als je in de problemen zit, wordt je inventief!).
En uiteindelijk kwam alles toch nog goed. De koeken zijn goed te eten, en hebben zelfs nog een verantwoorde esthetische kwaliteit. Ze zijn natuurlijk niet zo goed als die van pa en ma, maar dat lukt toch nooit.

Oh! En nog één ding. Anna wilde ook nog appelflappen bakken. Ze had alle ingrediënten gehaald, maar toen ze thuiskwam, bleek dat ze één ding vergeten was: de appels.
HAHAHAHAHAHAHA!!!!

Oh, nog een ander ding...
Eergisteren kreeg ik de rekening van het belastingkantoor. Nu blijkt dat ik 95% van het bedrag moet terugbetalen.
Vrolijk kerstfeest!