PoetryIn-e-Motion

Drop us a line in the guestbook... Or contact Arno or Anna
Poems and short stories ©   by Arno and Anna unless differently stated (Disclaimer).

Gisteren ben ik naar de kapper geweest. Jaja, het was weer eens nodig.
Ik had het in Nederland willen doen, maar de tijd was er niet naar.
Er zit hier vlakbij een kapper waar ik nog niet eerder ben geweest (niet dat ik al bij zoveel andere kappers was geweest, maar dat terzijde). Ik had niet zoveel zin om helemaal naar downtown Helsinki te gaan, dus ik ging mijn geluk maar eens op de hoek proberen.
Ik naar binnen.
"Goedemorgen." (vertaald uit het Engels)
De mevrouw des huizes was druk bezig een jongen te knippen, dus dat was een goed teken. Het was niet alleen een dameskapper.
"Huomenta!" ("Goedemorgen!")
Een ontzettend brede glimlach.
"Uuum... Puhutteko Englantia?" ("Spreekt u Engels?")
"Ei..." ("Nee...")
Nog steeds die ontzettend brede glimlach.
Ik krab me eens op m'n achterhoofd en denk bij mezelf... shit... dat heb ik weer...
"Ok..." En ik was stevig aan het denken hoe ik dit probleem ging oplossen. Ik was al aan het afwegen of ik toch maar naar downtown moest rijden, maar dat zou de weg van de minste weerstand zijn en ach... Ik moet toch een keertje met de billen bloot, dus dan maar nu...
"Maybe I can be of any help?" De jongen in de stoel ("Misschien kan ik helpen?").
"Umm... Jawel... Ik wil geknipt worden."
(Het bleek dat we de hulp van die jongen toch eigenlijk niet nodig hadden...)
Dat begreep de mevrouw toch wel, en ze rende meteen naar haar afsprakenboek.
"Torstaina?" ("Donderdag")
Maar dat kwam me niet zo best uit, want ik moest werken. Dus ik keek haar aan en schudde m'n hoofd. En daarna een gebrekkige poging om het geleerde in praktijk te brengen *grijns*:
"Ei tänään?" ("Niet vandaag?")
"Kyllä! Neljätoista?" ("Jawel, 14?", dat betekent 14.00 uur).
"Kyllä, hyvä! Tulen takaisin neljätoista!" ("Ja, da's goed! Ik kom om twee uur terug!")
"Odota, odota!" ("wacht, wacht!")
Ze schreef het voor me op haar visitekaartje, zodat ik het niet zou vergeten.
"Kiitos, nähdään!" ("bedankt, tot ziens!")

Toen ik naar huis ging, werd het me opeens in volle omvang duidelijk wat ik nu eigenlijk gedaan had:
ik had een afspraak gemaakt bij een kapper, die nog minder van het Engels afwist dan ik van het Fins. En om 14.00 uur was er waarschijnlijk niemand daar die mij eventueel kon helpen als we volledig spaak liepen in de communicatie.
Dat betekende dus dat ik dus echt zwaar met de billen bloot moest en waarschijnlijk nog ver erbij voorover moest buigen ook (dat dus even in figuurlijke zin van het woord, om aan te geven hoe serieus ik me in de nesten had gewerkt).
Enniewee...
Toen ik thuiskwam heb ik meteen het woordenboek gepakt en de meest belangrijke woorden eruit gevist.
Kort = lyhyt, lang = pitkä, uitdunnen = ohentaa, eerst met de schaar = ensimainen sakseilla (of zoiets, maar dat bleek ik later toch niet nodig te hebben).
En toen om 14.00 uur... Het uur U. Het was niet met knikkende knieën, maar ik moet toegeven dat ik toch niet volledig gerust was. Als ik over een uurtje weer naar buiten zou lopen met paars haar en een hanekam dan zou ik waarschijnlijk iets verkeerd hebben uitgesproken *grijns*
Ik had het woordenboek meegenomen en toen ze me naar binnen zag komen begon ze weer breed te glimlachen. En toen ik het woordenboek omhoog hield, brak haar gezicht bijna over de breedte in tweeën.
"Voi niin! Sanakirja!" ("Kijk aan! Woordenboek!")
Toen een hele stroom van woorden waar ik ongeveer vijf woorden van verstond, en waaruit ik kon opmaken dat ik m'n jas op de kapstok achter me kon ophangen (hæ, we doen het goed! Als ik op deze manier het uur doorkom, heb ik geen hanekam!).
Toen nog een hele stroom woorden, waaruit ik kon opmaken dat ik mocht plaatsnemen in de stoel.
Met genoegen :o)
En toen weer een hele stroom woorden waar ik werkelijk geen zak van begreep, en ik geloof dat het een goede aktie was dat ik vriendelijk bevestigend knikte en lachte.
Toen pakte ze m'n haar en op hetzelfde moment dat ze m'n haar vastpakte, zei ze (het was bijna een grom *grijns*): "PAKSU!"
Dat betekent "DIK!"
Dus ik had al zoiets van "Ja, vertel mij wat... daar loop ik al bijna 30 jaar mee." Maar haar reaktie klonk alsof ze het nog nooit eerder zo dik had gezien. En ik kreeg al weer vaag de verschijnselen van déjà-vu waarin één van de tondeuses zich vastklauwd in m'n haar, gevolgd door een beschaamde verontschuldiging van de dienstdoende kapper/ster.
Maar... De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Deze dame had niet de minste pretentie dat haar materiaal zich wel even door mijn haar zou vreten en nadat ik haar verteld had wat de bedoeling was (wijzend naar de delen van mijn hoofd) "Lyhyt täällä, täällä ja täällä ja een beetje meer pitkä täällä ja hyvin ohentaa" ("Kort hier, hier en hier een beetje langer hier en flink uitdunnen") begon ze verwoed uit te dunnen. Vervolgens de tondeuse erop en de schaar erin en aan het einde gebruikte ze nog een techniek die ik niet eerder had gezien (en ik heb toch heel vreemde technieken gezien in m'n kinderjaren, met name bij dronken kappers *grijns*) en waarbij ik in eerste instantie vreesde voor het behoud van m'n hersenen; ze was akelig bedreven in wat ze deed (ook al leek het alsof er een moordenaar van plan was een schaar in m'n hoofd te boren).
En nu ben ik dus geknipt en wel, springlevend weer uit de kapsalon gekomen. En een stuk goedkoper dan de eerste keer in Finland (maar nog steeds een belachelijk hoge € 20 voor het maaien van mijn gras).

Nog even heel iets anders...
Een klein detail wat me de laatste tijd steeds is opgevallen: Kijk je in Nederland naar de tv of praat je in Nederland met iemand, dan is het om de haverklap "eeeh", "umm", "hmmm", "eeeeh".
In Finland niet. Het lijkt alsof er hier een taboe rust op dat woord, want je hoort het werkelijk bijna niemand zeggen.