PoetryIn-e-Motion

Drop us a line in the guestbook... Or contact Arno or Anna
Poems and short stories ©   by Arno and Anna unless differently stated (Disclaimer).

Afgelopen weekend zijn we "nog even" met opa en oma naar het zomerhuisje geweest.
Vrijdagmiddag stapten we in de auto voor de trip van drie uur.
In Nederland kreeg ik naar m'n hoofd geslingerd dat ik in Finland tam was gaan rijden, maar ik zweer je, ik zit nog lang niet op het bedroevende niveau van sommige mensen hier (EN daar!). Op een gegeven moment stonden we te wachten op een kruispunt. Een witte bestelbus voor ons die, net als wij, rechtsaf wilde.
De malloot stond maar te wachten en te wachten. Van rechts kwam niks en van links kwam er een metertje of 300 verderop een paar auto's aan. En hij maar wachten. Ik was er al wel TIEN keer voor langs gegaan, maar hij niet hoor. De rij auto's was gepasseerd. En nu was het zo'n 150 meter voordat de volgende rij auto's er aan kwam, waarvan de eerste twee al ver van tevoren aangaven dat ze afsloegen. En hij maar wachten. Het begon wel akelig irritant te worden. We stonden ondertussen al meer dan vijf minuten te wachten. Goed, als je nagaat dat gemiddeld 2/3 van het leven bestaat uit wachten en slapen, dan zou je denken dat die vijf minuten ook niet meer uit maken, maar juist DIE vijf minuten, volledig onnodige vijf minuten, beginnen dan toch te irriteren.
Ondertussen was ook de volgende rij met auto's voorbij en de volgende rij met auto's naderde op zo'n 50 meter. En ik zat me al helemaal op te vreten, want dit was een HELE lange rij en dat ging dus nog wel even duren. In dit geval nam ik het hem niet kwalijk, want deze reden wat harder dan de vorige twee rijen en hier was ik ook even voor blijven wachten. Maar wat schetst mijn verbazing? Die gek trekt met een slakkengangetje op en rijdt gewoon de weg op. Ik zat bijna met open mond te kijken. De auto's die eraan kwamen moest stevig in de remmen. Dat ging maar net goed. De hele rij moest daarna op datzelfde sukkeldrafje achter die bus aan en dat gaf mij mooi de gelegenheid om m'n auto er ook maar tussen te drukken toen een van de auto's uit de rij afsloeg.
Uiteindelijk viel het dan toch wel weer mee. Maar dit was echt zo'n Blik-Op-De-Weg-situatie.

Vissen kon natuurlijk ook niet ontbreken tijdens dit weekendje, en deze keer werd ik tevredengesteld met drie snoeken. Niet van indrukwekkend formaat, maar een snoek is een snoek.
Toen werd er opeens gezegd dat een visser pas een echte visser is als 'ie z'n eigen vis schoonmaakt. Nou ja... Ik ben natuurlijk niet voor één gat te vangen, dus ik moest er toen ook maar aan geloven.
Ik ben van nature geen moordenaar, dus dat was wel even slikken. Onder het mom van "geen overvangst en het is voor consumptie en niet om er rijker van te worden" heb ik mezelf dan maar geëxcuseerd.
De snoek was overigens goed te eten. Veel variaties op het gebied van snoekgerechten.