home
dutch poetry
english poetry
(short) stories
journal of stupidities
weblog (in Dutch)
miscellaneous
2002
2003
2004
2005
14 september 2005
13 september 2005
12 september 2005
9 september 2005
7 september 2005
6 september 2005
5 september 2005
4 september 2005
1 september 2005
31 augustus 2005
30 augustus 2005
29 augustus 2005
27 augustus 2005
25 augustus 2005
10 augustus 2005
9 augustus 2005
8 augustus 2005
7 augustus 2005
5 augustus 2005
31 juli 2005
25 juli 2005
15 juli 2005
10 juli 2005
8 juli 2005
6 juli 2005
18 juni 2005
17 juni 2005
9 juni 2005
8 juni 2005
6 juni 2005
25 mei 2005
24 mei 2005
20 mei 2005
17 mei 2005
15 mei 2005
1 mei 2005
30 april 2005
28 april 2005
21 april 2005
20 april 2005
9 april 2005
7 april 2005
6 april 2005
18 maart 2005
17 maart 2005
16 maart 2005
15 maart 2005
13 maart 2005
12 maart 2005
6 maart 2005
31 januari 2005
29 januari 2005
27 januari 2005
24 januari 2005
22 januari 2005
14 januari 2005
Drop us a line in the guestbook... Or contact Arno or Anna
Poems and short stories © by Arno and Anna unless differently stated (Disclaimer).
We hebben bezoek uit Nederland! Een paar dagen hier, een paar dagen skiën in Lapland en dan weer een paar dagen hier. Het was eerst nog even de vraag hoe ze naar Lapland zouden gaan. Ze hadden een — voor de reis naar het ski-oord — nogal ongunstige tijd gekozen. Er was een aanbieding met de nachttrein, maar die gold alleen doordeweeks en ze zouden in het weekend moeten gaan. Dat kostte twee keer zoveel.
Een optie was een binnenlandse vlucht, maar dat was NOG duurder.
De andere optie was m'n auto. Het ding staat toch maar sneeuw te vangen, dus een keertje op excursie is nooit verkeerd.
L. vond het wel een goede optie. Ze zei al gekscherend, het zal toch geen acht uur rijden zijn.
Ze had er geloof ik even geen rekening mee gehouden dat Finland ongeveer tien keer groter is dan Nederland en ik vertelde haar met een grijns dat ze dan net over de helft was.
Dat was allemaal over de telefoon, voordat ze kwamen.
Anna vroeg zich af hoe het zat met de verzekering in het geval er wat zou gebeuren en er zouden "buitenlanders" in mijn auto rijden. Ik was er van overtuigd dat het allemaal in orde was. Ik ben tenslotte all-risk verzekerd, en ik rijd nu al twee jaar rond in Finland met deze auto. Voor alle zekerheid belde Anna toch maar even de verzekeringsmaatschappij, en groot was dan ook mijn verbazing toen bleek dat de auto nog als verhuisgoed in de computer stond geregistreerd.
Volgens de regels moest ik een jaar lang in Finland rond rijden als bestuurder, of in ieder geval als bijrijder als iemand anders reed. Dat jaar was allang verstreken, en ik dacht dat dat allemaal automatisch zou worden geregeld.
Maar die vlieger ging dus niet op. In de Finse bureaucratie gaat alles net zo automatisch als in de Nederlandse bureaucratie: NIET.
Maar... Geen wanhoop... Volgens de madam van de verzekeringsmaatschappij was het slechts een papieren kwestie. Ik zou een formuliertje toegestuurd krijgen waar de verzekeringsmaatschappij verklaarde dat ik sinds 2002 de auto bij hun in de verzekering had en dat ik al die tijd schadevrij had gereden en daarmee kon ik dan naar een van de registratiekantoren gaan om de auto als verhuisgoed te laten verwijderen uit de computer.
Het formuliertje kwam op donderdag, L. en H. kwamen op vrijdag en zouden dan op maandagmorgen vroeg gaan rijden. Ik moest donderdag gewoon werken, dus ik kon donderdag niet meer naar het registratiebureau, maar ik dacht vrijdag het, nadat ik L. en H. had opgehaald van het vliegveld, wel even snel te regelen.
Maar die vlieger ging dus niet op. Ik kwam op het registratiebureau rond een uurtje of 15.30. Ik met het formuliertje in de hand naar de balie en ik vroeg de madam of ze even de aantekening "verhuisgoed" bij m'n auto uit de computer wilde halen.
"Nee, dat kan niet."
Ik keek haar aan met grote ogen.
"Hoezo dat kan niet? Ik heb dit formuliertje van de verzekeringsmaatschappij en ze zeiden dat ik daarmee alles voor elkaar kon maken."
"Ja, dat kan ook, maar je moet eerst naar de douane."
Het bleek dat ik een formulier moest invullen, waar de douane eerst een stempel op moest zetten, en aan de hand daarvan konden ze op het registratiebureau de nodige informatie verwijderen uit de computer. Met al het wachten en discussiëren was het ondertussen 15.50 geworden, en de ambtenaren stoppen met werken om 16.00 uur en de douane was een half uur rijden, in de spits op vrijdag 45 minuten minimaal, dus dat kon ik wel vergeten.
Maar het moest voor elkaar gemaakt worden, anders konden L. en H. de auto niet meenemen. Een telefoongesprek met de douane leverde niets op. Ik heb gebid en gesmeekt en gezegd dat ik met alle papier maandagmorgen om 8 uur bij ze op de stoep zou staan, maar het feest ging niet door. Ik heb ze nog gevraagd wat het risico was als onder de huidige omstandigheden toch andere mensen in de auto zouden rijden en dat zou een boete gaan opleveren. Hoeveel zei ze er niet bij.
Dat, en hevige sneeuwval, heeft L. en H. toch maar doen besluiten een last-minute binnenlandse vlucht te boeken.

