PoetryIn-e-Motion

Drop us a line in the guestbook... Or contact Arno or Anna
Poems and short stories ©   by Arno and Anna unless differently stated (Disclaimer).

Ik denk dat ik het nu wel kan vertellen. Het is nu officieel: ik ben fotomodel.
NIET LACHEN!

Na dat modellenklusje dat Anna en ik voor een campagne van Anna's moeder hadden gedaan verscheen er in de krant een advertentie van één van de meest gerenommeerde modellenbureaus in Finland. Ze zochten nieuwe modellen voor — zeg maar — het alledaagse werk. Geen cat-walk-in-Parijs-werk, maar gewoon voor gelijkwaardige klussen als die ene die ik gedaan had.
Anna zag de advertentie en las het voor. Het was eigenlijk meer voor de gein dan serieus dat ik tegen Anna zei: "Zal ik ze m'n foto sturen?" En Anna zei meteen: "Moet je doen!"
En dus... E-mailtje met een stel recente foto's gestuurd en warempel, een weekje later belden ze me op of ik langs wilde komen voor een proef-shoot.
Ik ben er heen geweest voor een foto-opname en ik moest wat lullen voor een videocamera, zodat ze konden zien of ik een beetje fotogeniek was/camera-feeling had. Er waren drie mensen voor me, die allemaal bijna een half uur bezig waren met de shoot. Bij mij was alles binnen een kwartier gepiept, dus ik begon me al af te vragen of dat nou een goed of slecht teken was.
Twee mogelijkheden: "Oe, wat een ramp, zo gauw mogelijk dissen, die knul!" en "Woah! Natuurtalent, zo kunnen we er meer gebruiken!"
Binnen twee weken zouden ze beslissen met wie ze verder gingen. Ik zou wel bericht krijgen.
En raad eens... Een weekje later kreeg ik weer een telefoontje. Ze waren wel zeer geïnteresseerd om met mij in zee te gaan. Of ik nog een keer langs wilde komen voor een nieuwe fotoshoot om de foto's te maken voor op de website.
Profi, met make-up en al.
Er waren een aantal mensen voor mij en ik zat te wachten tot het mijn beurt was toen één van de andere Nederlandse jongens waar ik nog wel regelmatig mee optrek, uit de studio kwam. Ik rolde zowat van de stoel van het lachen.
"Goh, kennen jullie elkaar?" vroeg een van de mensen.
"Welja, er zijn een handjevol Nederlanders in Helsinki. Wij zijn er twee van en we zouden elkaar niet kennen? Het zal niet."
Enniewee... Die Nederlanders hebben vast "iets" *grijns* Over een weekje of twee-drie staan we in ieder geval allebei met onze tronie op de website, zodat de klanten kunnen kiezen of ze ons hoofd voor hun nieuwe campagne willen.
Het zal wel even schrikken worden als ik ineens met m'n hoofd op de bus of tram sta :oD