PoetryIn-e-Motion

Drop us a line in the guestbook... Or contact Arno or Anna
Poems and short stories ©   by Arno and Anna unless differently stated (Disclaimer).

"Operatie Fenix" is geslaagd! Fenix is Anna's schildpad.
Anna zat al een tijdje te brainstormen over hoe we die dinosauriër in ons appartement konden krijgen. Anna's ouders en zusje hebben voor voogd gespeeld in de tijd dat Anna in Nederland was, maar nu wilde ze toch wel graag het beestje (van kop tot staart ruim 30 cm, een roodwangschildpad) hier in Espoo hebben. Het 250 liter aquarium past niet in mijn auto, dus we moesten het zo regelen dat Anna's vader met zijn Renault mee zou rijden. Gisteren was het dan zover.
Fenix moest uit het aquarium en het aquarium moest helemaal leeg. Dat laatste was niet zo'n probleem, maar Fenix uit het aquarium... Dat vond ze NIET leuk. Voor de schildpadanalfabeten onder ons: een volwassen roodwangschildpad bijt zonder problemen een vinger af als hij/zij er grip op krijgt en de klauwen kun je ook beter te vriend houden. Gelukkig is Fenix een vrouwtje, dus de klauwen zijn iets kleiner, maar Anna's zusje heeft al eens ervaren dat ook deze pijnlijk scherp zijn.
Toen Anna haar uit het aquarium tilde zat Fenix dan ook hevig te blazen en te zwaaien met de klauwen. En het kleine groene teiltje waar ze tijdelijk in moest vertoeven was duidelijk niet haar keuze. Ze zat te spetteren en te klooien en deed verwoede pogingen om eruit te klimmen. Zonder succes.
En het ergste was de rit in de auto. Anna met het groene tijltje met Fenix erin op schoot en ik heel voorzichtig rijden. En Fenix maar spetteren. Toen we in Espoo kwamen was Anna zeiknat. Maar alles was heel en levend over, dus Operatie Fenix was tot een goed einde gebracht.

Gisteravond hadden we vrienden op bezoek. Operatie Fenix was een beetje uitgelopen en we hadden geen tijd meer om te eten. We hadden wat kleine dingen gekocht om te snacken. Het was nog zo warm dat we besloten om naar het strand te gaan. Daar hebben we de hele zaak uitgestald en onder toeziend oog van verbaasde medestrandgasten — waarschijnlijk hadden die nog nooit eerder een picknick gezien — onze picknick/dinner genuttigd. Erg gezellig.
Doet me nog even terugkomen op die oranje maan...
Op een gegeven moment zaten we over het water uit te kijken, zien we opeens aan de andere kant van de baai de maan opkomen.
Geen gein: we ZAGEN de maan opkomen. Opkomen met een snelheid die voor het oog zichtbaar was. Een mooie, bijna volle oranje maan. Vreemde gewaarwording. Ik vervloekte mezelf alweer dat ik de camera niet me had genomen, maar vanavond gaan we weer en dan heb ik de camera wel bij me.
Enniewee... hier in het noorden is het in de zomer dus kort maantijd. De maan kwam op en ging onder in minder dan 45 minuten.

Dan nog even iets tegenovergestelds... De zon...
Iets wat me de afgelopen week opgevallen is hier in Finland.
In Nederland las ik wel eens in de krant dat er één of andere autobestuurder een ongeluk had gehad en dat de (vermoedelijke) oorzaak was dat de bestuurder verblind was door de laagstaande zon.
Als ik dat las, vond ik het altijd een beetje stom. In Nederland verblind worden door de laagstaande zon? Bullshit. Ik heb vaak in de laagstaande zon gekeken, maar ik ben nog nooit verblind geweest in Nederland. En al helemaal niet met een zonnebril bij de hand. Ik dacht altijd wel dat de één er meer gevoelig voor was dan de ander, maar dat het zo ver kon gaan als een ongeluk? Nee...
Maar hier...
De term "verblind worden door de laagstaande zon" krijgt hier echt een volledig nieuwe dimensie. Vooral in deze tijd, wanneer de dagen weer zichtbaar korter worden is het heel kritisch.
En hier zie je dus echt geen zak meer als je de laagstaande zon van voren hebt. Dan kun je maar beter de auto aan de kant zetten en wachten totdat de zon zover gezakt is dat 'ie niet meer in je ogen schijnt (dat duurt meestal maar 10-15 minuten). Een zonnebril helpt niet, noch de zonneklep in de auto.
Ik weet nu ook wel hoe die ongelukken dan gebeuren: mensen zien een stel bomen met schaduw en denken dat het wel wel halen en dat het wel goed gaat en ze rijden een stuk op gevoel, in de hoop dat het inderdaad goed gaat. Ik deed dat ook de eerste keer. En bij mij ging het inderdaad goed.
Maar ik zag werkelijk helemaal niks meer en als er wel wat was gebeurd... Tja... Ongeluk zit in een klein hoekje...
Tot zover deze wijze les... *grijns*