PoetryIn-e-Motion

Drop us a line in the guestbook... Or contact Arno or Anna
Poems and short stories ©   by Arno and Anna unless differently stated (Disclaimer).

Vandaag heeft Anna haar schadeformulier ingevuld voor alle spullen die ze verloren heeft in Barcelona.
Ik ben natuurlijk een op en top eerlijke Nederlander, maar met dit soort gevalletjes neem ik het niet zo heel erg nauw. Ik had dan ook zoiets van "Goed, druk bij het contant geld dat je in je portemonnee had maar € 100 bij op. Je betaalt je hele leven premie en je hebt nooit wat, dus die € 100 merken ze toch niet. En bewijzen dat je het niet had kunnen ze niet."
Anna is een op en top eerlijke Fin, en die had zoiets van "Da's nou weer typisch Nederlands! Dat doen ze hier niet!"
Vervolgens keken we even gezamenlijk over het lijstje dat ze had ingevuld en toen begreep ik waarom ze niet € 100 bij het contant geld had opgezet.
Ze had gewoon € 100 euro bij de make-up gezet. Da's nou weer typisch vrouw!
Je houdt het niet voor mogelijk! Ze had zo'n klein rood ding, waar met goed fatsoen misschien net een strak opgerolde schoenveter in past, maar zij krijgt het voor elkaar om daar voor € 100 aan lippenstift en oogschaduw en plamuur in de proppen. Ongeloveloos!

Ik was overigens zeer verbaasd hoe makkelijk de verzekeringsmaatschappij uitbetaald hier.
Anna had voor € 500 een studentenreisverzekering afgesloten, maar mijn camera was al bijna dat bedrag. Ze belde daarop de verzekeringsmaatschappij waar we onze inboedel verzekerd hebben en die zeiden: "Oh, geen probleem. Laat maar horen wat ze van die andere verzekeringsmaatschappij hebben uitbetaald en dan vullen wij de rest wel aan."
En als we de ambtenaren mogen geloven dan is alles binnen twee weken rond.
Als je in Nederland wat hebt en je schakelt de verzekering in dan lopen ze eerst een half jaar te draaien en uitvluchten te verzinnen, vervolgens gaan ze zoeken of ze niet ergens een foutje kunnen vinden in de papierwinkel, daarna als je pech hebt zijn ze je aangifte verloren en kun je alles nog een keer doen en als uiteindelijk blijkt dat ze er echt niet onderuit kunnen ben je seniel, oud en bejaard en ben je al lang en breed vergeten wat er allemaal in je leven is gebeurd.
Lang leve de Nederlandse bureaucratie! Of moet ik dan liever zeggen: Lang leve de FINSE bureaucratie!?