PoetryIn-e-Motion

Drop us a line in the guestbook... Or contact Arno or Anna
Poems and short stories ©   by Arno and Anna unless differently stated (Disclaimer).

Vrijdagavond was één van die avonden in het rijtje van nogal irritant.
Er was het vuurwerk ter introductie van de Helsinki Festival week. Het vuurwerk begon trouwens niet rond middernacht, maar was gepland om 22.00 uur. Het begon uiteindelijk ruim een half uur later. En de mensen. GOEIENDAGTAN! Het leek wel of heel Finland was uitgestroomd naar Helsinki om het vuurwerk te bekijken. We hadden de auto bij Anna's vriendin geparkeerd, dat was ongeveer 2 km buiten het centrum en daar stond alles al strak vol geparkeerd. En hoe verder we naar het centrum kwamen, hoe volgepropter alles werd.
We wilden eerst de tram nemen, maar toen de tram er aan kwam rijden, keken we elkaar aan en schudden simultaan ons hoofd. Dat daar werkelijk nog mensen bij inpasten! Ze hingen er bijna met de benen uit.
Maar goed. Downtown. In de haven nabij de Siljaline check-in konden we alles prima zien, zo werd gezegd. En zo dachten ook zo'n 10.000 andere mensen.
Ik had er al een zwaar hoofd in dat ik nog wat mooie foto's zou krijgen, want het was zo vol met mensen dat ik absoluut geen ruimte had. Maar het viel mee. M'n apparatuur zag er vrij professioneel uit (er werd me zelfs een aantal keren gevraagd of ik prof fotograaf was voor één of ander blad *grijns*) en de mensen gingen aardig voor me aan de kant. Maar dat was nog steeds niet genoeg. Totdat een van de jongens me op een container wees en voor de grap zei dat ik daar maar op moest klimmen. Wist hij veel dat het een top*idee was. En vijf minuten later stond ik inderdaad m'n zaakjes te installeren op die container. Wat voor een aantal mensen weer aanleiding was om erbij op te komen omdat het zo'n mooi uitzicht was.
Maar ik was nog steeds die professionele fotograaf, dus ze bleven allemaal mooi met hun hoofdjes laag.
Het vuurwerk dan. Niet zomaar vuurwerk, maar het Fins kampioenschap "euro's ontploffen". Want dat is feitelijk vuurwerk afsteken. Geruchten deden de ronde dat de grootste knallers (met een diameter van zo'n 500 meter, jawel) zo rond de € 4.000 per stuk waren.
Er waren vier deelnemers. De eerste stak de lont aan net na de klok van half 11. Ik had bij het opzetten van de camera en statief al gezien dat er wel ontzettend veel licht was langs de straat, maar ik ging er vanuit dat tijdens het Fins kampioenschap vuurwerkschieten de kleurtjes wel ver boven de straat uit zouden komen.
EEEEEEEEEEEHHHH! Dat is het foute antwoord. U gaat niet door naar de volgende ronde en u maakt GEEN kans op een nieuwe magnetron.
Nogal irritant. Van de eerste kandidaat kwam alleen de laatste knal maar boven de straatlampen uit, de rest bleef allemaal netjes op lamp-hoogte. Met wereldse foto's als resultaat, NOT.
Dan eventjes pauze en verder met de volgende kandidaat.
EEEEEEEEEEEHHHH! Dat is het foute antwoord. U gaat niet door naar de volgende ronde en u maakt alweer GEEN kans op een nieuwe magnetron. 10 minuten wachten, 20 minuten wachten, 30 minuten wachten, 40 minuten wachten... Toen kwam de geruchtenstroom op gang. Er scheen brand te zijn geweest bij de set-up van het vuurwerk. We hadden niet echt een gigantische knal gehoord, dus dat zou wel inderdaad een gerucht zijn. Nog maar even wachten dan. 45 minuten... 50 minuten...
Toen had ik 'em wel flink zitten. De foto's die ik had waren drie keer niks. En ik had me er zo op verheugd om wat leuke dingen te doen. Maar ik had ook geen zin om nog langer te wachten.
Ik begon langzaamaan m'n spullen in te pakken. Camera uit, van het statief geschroefd, in de tas, statief in elkaar geschoven en aan de achterkant van de container weer naar beneden.
FUUUUUUUUUT. BOEM. Ooooooooooooh!
GLOEIENDEGLOEIENDEGLOEIENDE!!
Met een rotgang om de container heen. En ja hoor... Wat een mooie kleuren. En nu voor de verandering midden boven het eiland in plaats van aan de zijkant van de straat achter de straatlantaarns.
Gelukkig hadden na 50 minuten een heleboel mensen eieren voor hun geld gekozen en de kade was nagenoeg leeg. Als de wiedeweerga de hele zaak weer opgezet en toch nog een paar mooie fotootjes geschoten. Met nog drie kandidaten te gaan was het toch nog de moeite waard. Tussen de tweede en derde kandidaat was werkelijk maar 5 minuten pauze, maar de derde kandidaat zat ook weer achter die lantaarnpaal te neuzelen, dus dat schoot weer niet op.
En de vierde kandidaat liet weer 20 minuten op zich wachten. Hetzelfde gebeurde weer: ik had net m'n spul weer ingepakt toen ze begonnen te schieten. Maar toen hadden we allemaal zoiets van: "Ja, daaag. De kroeg roept."
Gezellig avondje in de kroeg met de hele groep en daarna met de tram terug. Hopelijk iets minder druk dan op de heenweg, en als het aan mij had gelegen waren we weer terug gelopen, maar Anna had niet meer de puf om 2 km terug te lopen. De tram was ook 20 minuten te laat, en ik persoonlijk vind dat dat regeltje dat je 2/3 deel van je leven slaapt en wacht aardig strak gecalculeerd is.
Enniewee... Het was niet echt minder druk, want de mensen die op de heenweg in de tram zaten, gingen dus allemaal op hetzelfde tijdstip als ons weer naar huis.
En wij stonden in een stampvolle coupé gezegend met drie als vrouwen verklede, ladderzatte kerels die voor 10 lawaai maakten. Ik ben niet in principe tegen mensen die alcohol gebruiken, maar als je niet weet wanneer je op moet houden, dan ben je in mijn ogen toch wel vrij sneu. Dit was dus zo'n typisch geval van sneu in mijn ogen. Ondanks het feit dat ze mij wel een knappe man vonden (als ik Anna's vertaling van hun conversatie mag geloven). UGH...

Om 14.30 werden we zaterdag verwacht bij Anna's vriendin, die ene die met haar vriend bij ons in de auto zou gaan. Pauline (de vriendin) paste nog wel, zij is niet zo groot, maar de vriend zat met z'n nek op bijna 90 graden tegen m'n achterruit aan te kijken. Het was wel een komisch gezicht. Gelukkig voor hun was de rit maar een half uurtje, dus blijvende schade heeft niemand er aan over gehouden.
De crayfishparty was op een eiland zo'n 8-10 km uit de kust in de archipelago, waar de ouders van één van Anna's vrienden een zomer"huisje" hebben. Ter vergelijking, de mensen in Deventer weten wel wat ik bedoel: je noemt het een woonboot, maar eigenlijk is het een luxueuze bungalow in het water. Dit was dus ongeveer hetzelfde, je noemt het een zomerhuisje, maar als je het in Nederland zou verkopen zou het ongeveer een half miljoen euro kosten.
Een snelle motorboot was onze taxi en het duurde niet langer dan 15 minuten.
De tafel was al gedekt, alleen de crayfish en de salades moesten nog uitgestald worden.
De dames namen dit werk voor hun rekening, terwijl de heren zich bezighielden met wat arbeidsintensiever werk: zwemmen! De blauwalg had zich zo'n 14 dagen geleden teruggetrokken naar zee, dus de kust was veilig voor ons.
We moesten nog wel even wachten op de rest van de groep, omdat niet iedereen in één keer in de boot paste met alle bagage. Toen iedereen er was gingen de dames de sauna in.
Standaard: vóór het eten sauna. Omdat de crayfish is gekookt en geweekt in zout water, krijg je ontzettend veel zout binnen. Dat moet er eerst uit, dus: sauna.
Na de dames de heren (de sauna was niet groot genoeg voor allemaal tegelijk; ik zie jullie denken *grijns*).
Een echte originele met hout gestookte sauna. Een aanrader.
Een aangename luchttemperatuur van zo'n 100 graden celcius.
Ik zie jullie alweer denken: "Yeah, right. Overdrijven is ook een kunst."
Maar niet dus, hè! Het was echt 100 graden. En erg lekker en erg dragelijk. Alleen die kleine metalen spijkertjes waarmee de banken in de muur zijn vastgezet. Da's WEL vrij naar...
En daarna een koele dip in de zee.

Je kunt trouwens heel goed zien dat we hier aardig in het noorden zitten.
Even een pauze tussen een aantal crayfish. Ik ging even naar buiten, de zon was inmiddels al aardig onder, en het was donker schemerig. Het was even voor 11 uur. Ik keek uit over het meer en ik zag een schitterende, bijna volle oranje maan. Net op, net boven de bomen. Ik terug naar binnen om m'n camera en statief te pakken, een paar kleine voorbereidingen met de camera en toen vlug terug naar buiten. Dat duurde misschien iets meer dan vijf minuten. Toen ik weer buiten op de vlonder stond was de maan nog een klein streepje boven de bomen.
Gloeiendegloeiende...