PoetryIn-e-Motion

Drop us a line in the guestbook... Or contact Arno or Anna
Poems and short stories ©   by Arno and Anna unless differently stated (Disclaimer).

Vrijdag zijn we naar de Johannes Passion geweest in de Dom in Helsinki.
De veroordeling en kruisiging van Christus uit het Johannesevangelie, in het Duits gezongen door de leden van Cantores Minores en begeleid door het philharmonisch orkest van Lahti.
Anna's zusje was in voorgaande jaren een aantal keren naar de Mattheüs Passion geweest en bereidde ons voor op een drie uur durende zit.
Ik kan me nog herinneren dat ik als kind naar kerkdiensten moest in de Katholieke kerk in Lochem. Die banken waar we in moesten zitten! Ongeveer 60 cm voor het zitvlak en een 90 graden hoek voor je rug. Nou heb ik geen extreem grote kont, maar 60 cm is toch wel akelig weinig. Daar had je na veertig minuten gewoon een houten kont van. En de 90 graden hoek voor de rug was ook niet echt comfortabel.
De banken in de Dom in Helsinki zijn vergelijkbaar. Misschien zelfs nog iets minder ruimte voor het zitvlak, dus ik was me al zwaar fysiek aan het voorbereiden op een zit van drie uur in een zeer ongemakkelijke houding.
Uiteindelijk bleek het maar twee uur, dus dat viel mee *ahem* Na twee uur had ik echter wel die houten kont. En ik voelde het gisteren nog steeds.
Onze plaatsen waren helemaal vooraan, op de tweede rij. De eerste rij was voor de zangers en zangeressen.
We konden alles perfect zien.
Als eerste kwamen de leden van het koor op. Jongens in de leeftijd van zes tot zestien, schat ik. Ik vraag me af of die knulletjes van zes werkelijk wisten wat ze aan het zingen waren, omdat het in het Duits was. Of dat ze tijdens de repetitie fonetische oefeningen deden.
Maar het was allemaal erg mooi, en de houten kont was het absoluut waard.
Het enige irritante was dat we zover vooraan zaten. Het is altijd zo duidelijk dat je iemand aankijkt als je zover naar voren zit. Als je wat verder naar achter zit dan lijkt het alsof je wat meer "in het algemeen" kijkt en niet alsof je iemand zit aan te staren.
En aan het eind... Dat was ook erg irritant. De zangers en zangeressen op de eerste rij gingen staan en draaiden zich om om het publiek aan te kijken om het applaus in ontvangst te nemen en dan staan ze recht voor je. Je wilt ze niet recht aankijken, maar ze staan zo vlak onder je neus dat je bijna geen andere kant op kunt kijken. Maar ja... Het applaus duurde maar vijftien minuten, dus dat viel weer mee *grijns*
Maar het is in ieder geval een aanrader.