PoetryIn-e-Motion

Drop us a line in the guestbook... Or contact Arno or Anna
Poems and short stories ©   by Arno and Anna unless differently stated (Disclaimer).

De laatste dag... Het was vanmorgen al bijna 25 graden. De eerste echte warme dag, als je die twee dagen in de Sahara niet meetelt.
En we hebben niet eens gezwommen in de zee... Natuurlijk hadden we niet echt veel tijd meer over om dat alsnog te doen.
Maar... Destemeer reden om nog eens terug te gaan *grijns*
Het nieuws uit Finland was ook erg aangenaam: de afgelopen week was het vreselijk slecht weer geweest. -20 overdag tot -30 's nachts. Een enorme ravage op de snelwegen: meer dan 500 auto's op twee grote hopen, "slechts" drie doden, meer dan honderd in het ziekenhuis... Nja... Leuke thuiskomer. Helaas konden we niet nog een weekje blijven.

Over Tunesië:
Het is een mooi land. Voor zowel toeristje spelen als om de cultuur te leren kennen. Voor dat laatste kun je echter beter de drie grootste steden (Tunis, Monastir, Sousse) links laten liggen.
Voor de historie is het natuurlijk goed om daar een kijkje te gaan nemen, want in de grootste steden is juist voor de toeristen het meeste historische materiaal opgeslagen. Maar als je wilt zien hoe de mensen echt zijn, is het daar teveel (en het wordt steeds meer) verwesterd.
Het land is vreselijk goedkoop, maar als je je budget berekend hebt, tel daar dan maar ongeveer 20-50 dinar per dag extra bij voor fooien. Vooral in de grote steden hangt het leven aan elkaar van fooien.
En sommige mensen hebben een heel sneaky manier om hun fooi te krijgen. Maar daar kom je snel genoeg achter.
Typisch is ook hoeveel waarde de mensen hechten aan kinderen. We hebben het een aantal keer meegemaakt dat we aangesproken werden en dat er werd gevraagd of we getrouwd waren en kinderen hadden (en dan met name jongetjes) of dat ze ons over een paar jaar misschien wel terug zouden zien met onze zoon.

En zelfs in Tunesië ben je niet veilig tegen roddel.
Het ging als een lopend vuurtje door de groep dat ik geen Fin was. Waarschijnlijk omdat Anna en ik samen Engels spraken, en omdat ik, vooral in Fins gezelschap, veel luister en weinig praat.
Zo zaten we in de bus op de terugweg van de Sahara. Anna en ik zaten naast elkaar, maar met het gangpad ertussen. Achter mij zat een wat ouder paar, en de man begon Anna een aantal dingen te vragen over mij en hij begon (volgens Anna was het meer als een grap bedoeld, maar ik weet het niet zo zeker) wat kritiek te geven over waarom ik nog geen Fins sprak. Drie-jarige jongetjes in Finland spreken al zo goed als vloeiend Fins, dus waarom een vent als ik niet, die al drie jaar in Finland zit? Anna vertelde hem wel dat ik het grootste deel Fins begrijp en ook redelijk wat spreek, EN dat ik Zweeds spreek, maar de man bleef maar hameren op die drie-jarige jongetjes die Fins spreken en ik niet.
Nou vind ik mezelf redelijk tolerant, maar ik heb er een vreselijke hekel aan als mensen mij veroordelen op mijn Finse taalkwaliteiten. En al helemaal als ze mijn drie jaar gaan vergelijken met een drie-jarig jongetje die de taal met de paplepel heeft ingegoten gekregen. Dus op een gegeven moment draai ik me om en vraag hem in het Fins: "Spreekt u Zweeds?"
Hij kijkt me aan en zegt: "Maar je spreekt WEL Fins?!"
Dus ik doodleuk: "Ja, ik spreek wel Fins, ja, maar spreekt U Zweeds?" (onderwijl hopend natuurlijk dat hij niet als een bezetene in één of ander vaag dialect in het Fins tegen me begint te brabbelen, want DAN versta ik het niet meer *grijns*).
Hij sprak dus geen Zweeds. 60-65 jaar lang in een officieel tweetalig land waar Zweeds de tweede taal is, en dan die taal niet spreken? Hij zag meteen waar ik naar toe wilde — ik hoefde niet eens het drie-jarige jongetje erbij te halen —, en met hem de mensen die om ons heen zaten en die zaten breeduit te grinniken. Ook zijn vrouw had het in de gaten en vond het geloof ik ook wel lachwekkend.
Misschien was het wel als grap bedoeld van hem, maar ik had toch zoiets van "DAAR! Dat zal je leren."
En toen we, voordat we uitstapten in Helsinki na de terugreis, nog even stonden te kletsen met de man die achter ons zat in het vliegtuig, vroeg hij ineens: "Mag ik nog wat vragen? Er gaan verhalen de ronde dat dit jullie huwelijksreis is, klopt dat?"
HALLO?? Het lijkt wel of we bij de kapper zitten! *grijns*

Maar... Maandag is het weer terug naar 't werk. Lange broek, dikke jas, sjaal...
Lang leve de lente.
En na 7 dagen rijst en couscous is het toch ook wel weer leuk om thuis te zijn *grijns*