home
dutch poetry
english poetry
(short) stories
journal of stupidities
weblog (in Dutch)
miscellaneous
2002
2004
2005
2003
16 december 2003
15 december 2003
14 december 2003
5 december 2003
29 november 2003
26 november 2003
22 november 2003
3 november 2003
26 oktober 2003
11 oktober 2003
10 oktober 2003
8 oktober 2003
5 oktober 2003
2 oktober 2003
23 september 2003
17 september 2003
16 september 2003
13 september 2003
4 september 2003
31 augustus 2003
24 augustus 2003
21 augustus 2003
17 augustus 2003
13 augustus 2003
9 augustus 2003
28 juli 2003
27 juli 2003
22 juli 2003
21 juli 2003
11 juli 2003
7 juli 2003
27 juni 2003
26 juni 2003
24 juni 2003
23 juni 2003
12 juni 2003
11 juni 2003
5 juni 2003
4 juni 2003
31 mei 2003
24 mei 2003
23 mei 2003
20 mei 2003
18 mei 2003
17 mei 2003
4 mei 2003
2 mei 2003
30 april 2003
27 april 2003
21 april 2003
20 april 2003
19 april 2003
15 april 2003
14 april 2003
13 april 2003
10 april 2003
8 april 2003
5 april 2003
2 april 2003
31 maart 2003
23 maart 2003
17 maart 2003
14 maart 2003
5 maart 2003
28 februari 2003
20 februari 2003
5 februari 2003
4 februari 2003
27 januari 2003
17 januari 2003
10 januari 2003
7 januari 2003
2 januari 2003
Drop us a line in the guestbook... Or contact Arno or Anna
Poems and short stories © by Arno and Anna unless differently stated (Disclaimer).
Het heeft lang op zich laten wachten, ruim een jaar om precies te zijn, maar het is nu dan eindelijk gebeurd. Schreef ik vorig jaar winter al over de onvermijdelijke mogelijkheid (of beter nog waarschijnlijkheid) om eens stevig onder uit te glijden; het was mijzelf nog nooit echt overkomen. Tot vanochtend.
Het was sinds we terugkwamen uit Nederland al van dat wisselvallige, irritante weer. Een hoop sneeuw, en dan weer temperaturen boven nul, waardoor de sneeuw smelt, en dan de volgende nacht weer stevige vorst, waardoor alle tot blubber gesmolten sneeuw blijft liggen als ijs in de zon. Heel verraderlijk.
Ik kwam - allesvermoedend - een hoek om wandelen, op weg naar m'n werk. Maar op een of andere manier overkwam het me toch. M'n linkervoet gleed weg. Ik kon me nog net herstellen en m'n evenwicht terugvinden en dacht bij mezelf "Wew, dat was kantje-...." BAF! En daar lag ik. Volledig gestrekt. Ik sprong op, zo snel ik kon, daarbij bijna weer onderuit glijdend, en onderwijl om me heen kijkend of iemand me had zien vallen. Natuurlijk, in dit soort gevallen is er ALTIJD publiek, maar het is hier schijnbaar zo normaal dat iemand op z'n snufferd gaat, dat niemand stond te lachen. Veelal blikken van "Alles ok? Niks gebroken?"
Ik moet zeggen dat het trouwens wel een heel gemene plek was. Het was voor de ingang van Kiasma, het museum voor moderne kunst. Daar liggen van die kleine kinderkopjes en het was echt een spiegel. Ik snap niet dat ze daar niet gestrooid hadden!