PoetryIn-e-Motion

Drop us a line in the guestbook... Or contact Arno or Anna
Poems and short stories ©   by Arno and Anna unless differently stated (Disclaimer).

Toen ik vanmiddag thuiskwam van 't werk lag er een envelop op de mat. Het handschrift kwam me akelig bekend voor, maar ik kon het niet precies thuisbrengen. Eerst dacht ik: "Hmm... Dat lijkt verrekte veel op Berry's handschrift", maar ik zag een Finse postzegel zitten, dus dat kon niet.
Toen ik de envelop omdraaide, vond ik dat het wel verdacht veel leek op een van m'n eigen enveloppen. Pas toen viel het kwartje. Het was de envelop, aan mezelf gericht, die ik had achtergelaten op de universiteit nadat ik de achtste test gedaan had.
Ik begon ineens hevig te trillen en te zweten (bij wijze van spreken, dan...). Ik scheurde de envelop open en het eerste dat ik zag was een rood post-it papiertje, geplakt bovenaan de test. Een notitie van de leraar.
Ik had hem een mail gestuurd of hij nog even van de zevende test een nieuw certificaat wilde schrijven. Eentje met m'n cijfer erop en niet alleen dat ik had deelgenomen aan de cursus. De leraar kon zich niet meer herinneren welk cijfer ik had, en of ik nog maar even een mail wilde sturen met de uitkomst van die test.
En toen... toen haalde ik het certificaat uit de envelop. Dat zei natuurlijk nog niets, want ik zou een deelname-certificaat krijgen als ik de test niet gehaald had. Maar maar maar maar... Ik moest drie keer kijken voordat ik geloofde wat er stond...
Er stond een twee... Vreemd. Ja, ik weet het. Maar hoe ik het ook draaide of keerde, het bleef toch overduidelijk een twee.
IK BEN GESLAAAAAAAAAAGD!!!! WOOOOHOOOO!!