PoetryIn-e-Motion

Drop us a line in the guestbook... Or contact Arno or Anna
Poems and short stories ©   by Arno and Anna unless differently stated (Disclaimer).

Ik weet nog dat ik in een van de eerste maanden hier in Finland in een nieuwsbrief schreef dat ik zo'n slechte ervaring had met uitzendbureaus. Ik ben iets van gedachten veranderd. Heel iets.
Vorige week stuurde ik een email naar uitzendbureau Manpower, op een functie van klantenservice voor een grafisch bedrijf. Ik was vrij zeker dat ik het niet zou worden, omdat klantenservice over het algemeen betekent dat je de taal vloeiend moet beheersen. Groot was m'n verbazing dan ook niet toen ik deze week een email terug kreeg, waarin ik las dat voor de funktie vloeiend Fins vereist was. De man van wie de email afkomstig was, schreef ook dat hij onder de indruk was van mijn CV, van mijn ervaring, en er geen twijfel over had dat ik een goede baan zou krijgen.
Ik schreef de man een mailtje terug en ik vertelde hem dat ik er anderhalf jaar geleden, toen ik naar Finland kwam, net zo over dacht, maar dat de praktijk me in de afgelopen anderhalf jaar bruut met de neus op de feiten had gedrukt. Geen Fins, dan geen baan. Da's zo'n beetje de stelregel. Ik ondertekende met m'n naam en schreef daaronder nog een PS-je waarin ik hem bedankte, dat hij in ieder geval de moeite had genomen om me een email terug te schrijven, omdat een dergelijke beleefdheid vrijwel onbekend schijnt te zijn bij het gemiddelde Finse bedrijf.
Vijf minuten nadat ik de mail had verstuurd ging de telefoon. De man van Manpower. Begon zich halfwat te excuseren voor het gedrag van de gemiddelde Fin en was daarna toch wel geïnteresseerd wat ik nou allemaal in Finland aan het doen was. En verzekerde me dat hij extra zou kijken of hij iets had in mijn richting.
Ik weet niet precies wat hij nou gaat doen en of hij inderdaad iets gaat doen, maar het feit alleen al dat hij me terugbelde na die email en zijn interesse, stemt me positief.
Het is niet allemaal narigheid hier *grijns*