home
dutch poetry
english poetry
(short) stories
journal of stupidities
weblog (in Dutch)
miscellaneous
2003
2004
2005
2002
22 december 2002
16 december 2002
8 december 2002
1 december 2002
28 november 2002
27 november 2002
26 november 2002
24 november 2002
23 november 2002
17 november 2002
11 november 2002
4 november 2002
24 oktober 2002
22 oktober 2002
21 oktober 2002
18 oktober 2002
15 oktober 2002
12 oktober 2002
5 oktober 2002
2 oktober 2002
30 september 2002
27 september 2002
25 september 2002
19 september 2002
17 september 2002
12 september 2002
10 september 2002
7 september 2002
5 september 2002
3 september 2002
30 augustus 2002
29 augustus 2002
27 augustus 2002
21 augustus 2002
19 augustus 2002
16 augustus 2002
15 augustus 2002
13 augustus 2002
8 augustus 2002
7 augustus 2002
6 augustus 2002
5 augustus 2002
2 augustus 2002
1 augustus 2002
31 juli 2002
Drop us a line in the guestbook... Or contact Arno or Anna
Poems and short stories © by Arno and Anna unless differently stated (Disclaimer).
Vanochtend werden Anna en ik wakker om een uurtje of 5.30 van een hele harde knal.
We zitten precies naast de lift, dus de liftschacht heeft het geluid natuurlijk versterkt. We wisten niet wat het was en suggereerden dat een of andere leukerd iets in de lift had staan doen. We hebben er verder niet veel aandacht aan geschonken, totdat Anna naar school ging. Ik had vrij, dus ik hoefde niet weg.
Net nadat Anna was vertrokken belde ze op.
"Er staat hier een politieman voor de deur van het appartement op de begane grond (da's recht onder ons, twee verdiepingen lager) en toen ik vroeg wat er aan de hand was gebood hij me om door te lopen."
Anna vond het allemaal maar niks. Logisch natuurlijk, want je gaat je van allerlei dingen voorstellen.
Wat was de knal? Was het een geweerschot?
Wat was het resultaat van die knal? Is er iemand vermoord, heeft er iemand zelfmoord gepleegd?
En dat in onze flat! Wat is er toch gaande?!
Een uurtje later ging ik onder het mom van afval naar buiten brengen (wij moeten ons afval hier naar een centraal punt brengen) naar buiten en toen stonden er twee politieauto's op de parkeerplaats.
Op de benedenverdieping waren een aantal politieagenten bezig in het appartement en buiten stonden er twee te wachten.
Ik ging naar een van de agenten toe en vroeg hem wat er aan de hand was.
Hij wilde niets vertellen. In het kader van het onderzoek, kon hij geen informatie verstrekken.
Ik vertelde hem dat we rond half zes wakker schrokken van een knal. Toen kwam ineens die andere agent er ook bij staan met z'n boekje en een pen.
Of ik nog meer wist of gezien had. Wat m'n sofinummer en telefoonnummer was en waar ik woonde.
En dat alles veilig was voor de andere bewoners.
Dat laatste heb ik maar even doorgebriefd aan Anna om haar gerust te stellen.
Maar de combinatie van "niks aan de hand" en "we mogen niks zeggen" vond ik persoonlijk wel een beetje vreemd.
Anna belde later op de dag naar het politiebureau en daar hadden ze het omgetoverd tot een familieruzie.
Er waren geen gewonden en er was verder niets aan de hand en met de veiligheid was ook niets mis. En daarmee is het afgedaan.
In de krant stond niets en we hebben verder ook niets meer gehoord.

