PoetryIn-e-Motion

Drop us a line in the guestbook... Or contact Arno or Anna
Poems and short stories ©   by Arno and Anna unless differently stated (Disclaimer).

Gisteren en vandaag zijn we op verkenning uit geweest in de stad. Het centrum en de directe omgeving is nogal toeristisch en redelijk "verwesterd". Een beetje jammer, want dat geeft toch een beetje een vertekend beeld van hoe het land en de cultuur werkelijk in elkaar zit.
Een goed voorbeeld: in de Medina, de "oude" stad, barst het van de winkeltjes met allerlei prullaria voor de toeristen. De winkeltjes zijn er waarschijnlijk altijd al geweest, maar de doelgroep is redelijk radicaal verschoven naar de Westerlingen, die natuurlijk al die prut als souvenirs willen hebben. En ik verbaasde me erover hoeveel vrienden ik er heb. Voor ieder winkeltje stond een man die me graag in de winkel wilde hebben: "Kom in, maaij frent, onlie faijf dinar!" (Come in, my friend, only five dinar!; vrij vertaald: "Kom binnen, mijn vriend, slechts vijf dinar!").
En als je dan netjes bedankt en doorloopt: "But maaij frent! Plies! Kom in! Djust loek! Onlie wan dinar!" (But my friend! Please! Come in! Just look! Only one dinar!; vrij vertaald: "Maar mijn vriend! Alsjeblieft! Kom toch binnen! Gewoon even kijken! Slechts één dinar!"). En dat doen ze alleen maar met de toeristen.

Skyline Sousse

Die pik je er makkelijk tussen uit, want voor Tunesië is 16-17 graden natuurlijk ijskoud en die mensen lopen in lange broeken met een dikke trui. De toeristen lopen rond in t-shirtjes met een korte broek.
Maar... Naïef als ik natuurlijk ben (ahum), dat was niet omdat IK zo'n aardige knul ben, maar omdat ik een godsmooie westerse vrouw naast me had lopen ;o)
Dat werd dan wel redelijk duidelijk toen een van de winkeliers naar me toekwam, naar Anna wees en zei: "Sjie naijs, joe baaij!" (She nice, you buy; vrij vertaald: "mooie meid, koop je nou wat?").
In het begin was het nogal lachwekkend. "Claudia Schiffer", "Samantha Fox", "Shakira" en zelfs "Barbara" en "Sexy Mexie" waren een aantal van de dingen die Anna naar haar hoofd geworpen kreeg. Dat gaat echter heel snel vervelen, kan ik je vertellen.
Helemaal als je nagaat hoe hypocriet het eigenlijk is, omdat ze dat bij hun "eigen" vrouwen nooit zouden doen. En je kunt ze natuurlijk niet allemaal over één kam scheren. In Nederland en in Finland, en overal, heb je er van die rotte appels tussen zitten. Er zijn genoeg goede exemplaren.
Zo hebben we een hele poos zitten kletsen met de eigenaar van een winkeltje in één van die straten. Over van alles en nog wat.

Vandaag zijn we naar de Kamelenmarkt in Sousse geweest.
Geen kameel te vinden, maar wel vreselijk veel mensen. We hebben er zelfs een aantal dingen gekocht. Het mooie is, dat de prijzen daar afhankelijk zijn van waar je vandaan komt. Het kan dus best zo zijn dat je als Fin/Nederlander meer of minder betaalt dan als Duitser of Amerikaan. Tenminste, als aanvangsprijs.
Anna had een mooie keramieken schaal gezien op de markt, en wilde die wel graag hebben. We hadden als advies gekregen om bij de "onderhandelingen" al zo'n 50%-60% van de prijs af te halen, dat zou dan een redelijk waarheidsgetrouwe prijs zijn.
De marktkoopman wilde zijn schaal wel verkopen voor 75 dinar (1 dinar is ongeveer 65 eurocent). Dat was dus NET iets teveel van het goede. Anna had al zoiets van "HOEVEEL???" De marktkoopman probeerde erg overtuigend te zijn. Goede kwaliteit, handgemaakt, koopje, echte prijs was wel 100 dinar. Maar Anna was bijna onvermurwbaar. 20 dinar, niet meer. En die marktkoopman had toen zoiets van "HOEVEEL???" Hij wilde wel graag een serieus bod. Een echt serieus bod. En Anna staalhard: "20 dinar". Maar dat vond de marktkoopman niet acceptabel. Nou, dan ging het feest niet door. We liepen al weg, toen de beste man ons achterna kwam en met quasi-pijn in het hart toegaf: "Nou, goed dan, 25 dinar."
Ok, laat die man ook een beetje zelfrespect houden. Het was nog steeds redelijk aan de prijs, want we hadden dergelijke schalen elders wel iets goedkoper gezien, maar je moet de economie van het land ook niet ondermijnen, toch? *grijns*
Het is overigens wel leuk om te zien/horen hoe het gaat met het aanprijzen van de produkten. Wat dat betreft zijn de mensen hier wel redelijk vooruitstrevend. Verscheidene marktkooplui hadden een stel boxen van respectabel formaat bij hun kraam staan waaruit met een respectabel aantal decibellen continue (denk ik, ik kon het niet verstaan) de produkten en prijzen werden opgenoemd. We konden dan ook vanaf verre al horen dat het om een markt ging. "Lagagambalalgalagaaglamamabal agab dinar." De één nog luider dan de andere.

Voor morgen en overmorgen hebben we een tripje naar de Sahara geboekt voor twee dagen.