home
dutch poetry
english poetry
(short) stories
journal of stupidities
weblog (in Dutch)
miscellaneous
2003
2004
2005
2002
22 december 2002
16 december 2002
8 december 2002
1 december 2002
28 november 2002
27 november 2002
26 november 2002
24 november 2002
23 november 2002
17 november 2002
11 november 2002
4 november 2002
24 oktober 2002
22 oktober 2002
21 oktober 2002
18 oktober 2002
15 oktober 2002
12 oktober 2002
5 oktober 2002
2 oktober 2002
30 september 2002
27 september 2002
25 september 2002
19 september 2002
17 september 2002
12 september 2002
10 september 2002
7 september 2002
5 september 2002
3 september 2002
30 augustus 2002
29 augustus 2002
27 augustus 2002
21 augustus 2002
19 augustus 2002
16 augustus 2002
15 augustus 2002
13 augustus 2002
8 augustus 2002
7 augustus 2002
6 augustus 2002
5 augustus 2002
2 augustus 2002
1 augustus 2002
31 juli 2002
Drop us a line in the guestbook... Or contact Arno or Anna
Poems and short stories © by Arno and Anna unless differently stated (Disclaimer).
Afgelopen week liep ik door de stad richting m'n werk, toen ik opeens (weer) een soort van alarm hoorde.
Ze zijn nogal aan het bouwen in het centrum en het gebeurt regelmatig dat deze sirene door de straten galmt. De eerste keer dat ik het hoorde was ik vlakbij de plek waar het alarm afging. Ik moet zeggen dat ik aardig schrok, tenminste, dat dacht ik, omdat ik niet wist wat er aan de hand was. Ik dacht dat het één of ander brandalarm was. Wist ik veel.
Eerst een seconde of 30 lange tonen en daarna zo'n 10 seconden korte tonen.
En daarna schrok ik pas echt. Ik had het nog nooit van zo dichtbij meegemaakt, maar ze waren dus werkelijk de boel aan het opblazen. De hele straat trilde onder m'n voeten.
Ook deze keer weer. Alleen deze keer wist ik wat er aan de hand was, dus nu was ik op de schok voorbereid.
Da's wel even wat anders dan die bom die gisteravond in het winkelcentrum in Vantaa ontplofte. Zeven doden (waaronder de dader, hebben ze net op het nieuws aangekondigd) en 40 gewonden, waarvan 4 ernstig, maar inmiddels buiten levensgevaar. Da's wel andere koek. De eerste keer in de geschiedenis dat zoiets in Finland gebeurt.
Nog een leuk dingetje:
Voor de mensen die helemaal verzot zijn op roltrappen, het is hier paradijs! Ik heb het niet eerder genoemd, omdat we de onvermijdelijke toestroom van roltrappers niet konden herbergen, maar nu zijn we wat gesettled, dus...:
In de metrostations hier vind je de langste roltrappen van heel Europa.
Er is er eentje bij die spant de kroon. Als je daarmee naar boven of beneden gaat en je blijft gewoon op é,én trede staan, dan duurt het meer dan een minuut voordat je beneden bent.
"Kom maar naar beneden!"
En voordat ik stop deze keer...
We hebben één van onze muren knalblauw geschilderd.
En het staat wel heel erg mooi, want we hebben de blauwe lamp (voor de mensen die bekend waren met de inrichting in Apeldoorn) bij de voordeur hangen. Goede combinatie!
Staat trouwens erg spooky als je van de andere kant door het kijkglaasje kijkt. Je kunt niets scherp zien, maar wel een rondje van dat blauwe licht. Leuk effect in het donker...

