PoetryIn-e-Motion

Drop us a line in the guestbook... Or contact Arno or Anna
Poems and short stories ©   by Arno and Anna unless differently stated (Disclaimer).

De afgelopen weken was Anna's dinosauriër weer akelig onrustig. En we vroegen ons al af wat er nou de oorzaak van was, want voorheen was het zo dat als ze eenmaal die eieren kwijt was, ze wel weer tot rust kwam. Deze keer dus niet.
En vandaag bleek waarom. Ze was dus nog niet al haar eieren kwijt.
Ik was al op weg naar m'n Finse cursus en Anna was niet thuis toen ze uiteindelijk haar eieren had gelegd (Fenix legde de eieren, hoor, niet Anna *grijns*), dus we weten niet hoeveel er nog bij zijn gekomen. Toen Anna thuiskwam had Fenix alle eieren al opgegeten en was het water in haar aquarium licht-oranje en ondoorzichtig.
En nu is ze weer rustig.

Ik stapte op de trein om naar m'n Finse cursus te gaan. Het was bomvol in de trein en ik moest wurmen en mieren om er nog bij in te komen. Ik stond even later te luisteren naar twee mensen die stonden te praten in Engels.
Ik had ongeveer één zin gehoord van een van de twee en toen wist ik het al: Dit is er één. Een Nederlander, welteverstaan. Je pakt ze er echt overal uit. Zodra een Nederlander Engels begint te praten is het duidelijk. Hij stond met de andere man te praten over wat hij allemaal wilde gaan doen vandaag en waar hij regelmatig kwam in Helsinki. Hij noemde de naam van een bar hier en probeerde aan de andere man uit te leggen waar dat precies was, maar hij wist het niet meer zo best.
Daar heb ik hem even een handje geholpen, in het Engels (mijn Engels schijnt zo goed te zijn dat andere mensen mij in ieder geval niet in Nederland plaatsen). Ik kreeg een bedankje en even later kwam het onderwerp op Nokia telefoons. De jongeman ging nog even zijn telefoon inruilen voor een nieuwe, want hier krijg je geld voor je oude telefoon terug. En opeens wist deze jongeman te vertellen dat in Nederland de telefoons goedkoper waren dan in Finland.
Daar was ik het dus even niet mee eens (ik heb zelf net een nieuwe telefoon gekocht voor de helft van wat diezelfde telefoon in Nederland kost) en ik vertelde hem, nog steeds in het Engels, dat de telefoons in Nederland goedkoper lijken, omdat je niets voor de telefoon zelf betaalt, maar dat je door het abonnement dat je er verplicht bij moet afsluiten de telefoon 1,5 keer betaalt.
Toen begon hem iets te dagen, want dat soort dingen kun je niet weten als je niet enige binding hebt (gehad) met Nederland.
Hij bleek een student te zijn in IT die zojuist afgestudeerd was en vandaag zijn laatste dag (na een verblijf van een jaar) in Finland had.
Klein wereldje...

Echt waar! Een heel klein wereldje.
Want zo wandelde ik even later van het station naar de locatie van de Finse cursus. Ik had besloten om maar te gaan lopen, want — vandaag was Helsinki-dag — het was ontzettend druk overal en ook uit de trams staken aan alle kanten armen en benen.
Ik liep nabij de Dom in Helsinki en ik hoorde opeens twee vrouwen (in het Nederlands):
"Volgens mij moet de bus hier ergens staan."
"Nou, ik weet het niet. Hier staan wel wat bussen. Maar we kunnen wel even ergens gaan zitten en dan zien we het vanzelf wel."
Ik schoot in de lach, maar liep door. Ik was zelf al van plan om even in de zon te gaan zitten op de trappen voor de Dom (da's een populair tijdverdrijf hier als het mooi weer is), want ik was een beetje aan de vroege kant voor de cursus.
Ik zat goed en wel toen de twee dametjes vanachter een van de stands (i.v.m. Helsinki-dag) weer tevoorschijn kwamen. Eén ging een eindje van mij vandaan op de trap zitten.
"Zeg, kun je even een foto van mij maken met die kerk erbij op?"
"Jawel, maar ik wil er ook wel bij op."
"Dan moet je zo maar even iemand vragen of ze een foto van ons kunnen maken."
En dat ging zo een minuut of vijf door en toen ben ik er maar heen gelopen.
"Mag ik mij vrijwillig aanbieden om de foto te maken?"
Grote ongelovende, dankbare ogen (mijn dag was weer goed *grijns*).
"Goh, da's nou ook toevallig! Wat aardig dat je dat even wilt doen!"
"Geen probleem, hoor!"
En na de foto heb ik nog even met ze zitten kletsen. En natuurlijk kwam onvermijdelijk de vraag wat ik in Finland deed en waar ik vandaan kwam.
Toen ik zei dat ik oorspronkelijk uit Lochem kwam, keken de dames elkaar aan met zomogelijk nog grotere ongelovende ogen.
"Ken je toevallig Kwappert?"
"Die van de supermarkt? Niet persoonlijk, maar ik weet wie het is, ja. Ik heb nog bij een Kwappert in de klas gezeten."
(Later herinnerde ik me dat het niet een Kwappert, maar een Kappert was, maar dat deed toch even niet terzake).
Eén van de twee dames, ze kwam uit Haarlem, bleek hele goede vrienden met de familie Kwappert.
Ja... Het is een klein wereldje...