PoetryIn-e-Motion

Drop us a line in the guestbook... Or contact Arno or Anna
Poems and short stories ©   by Arno and Anna unless differently stated (Disclaimer).

Weer thuis... Na een lang weekend op bezoek in Nederland.
Je kunt verdorie niet eens fatsoenlijk een weekendje van huis gaan zonder dat er allerlei dingen gebeuren.
We kwamen thuis en er was uiteraard een flinke stapel post (dat komt deze dagen goed over) en tussen de post lag een A4-tje, getypte tekst in het Fins.
Anna las het door en na een paar regels klonk het al: "Oh nee..."
Dus ik vraag wat er was, werp een blik op het vel papier en zie als eerste regel "Hallo buren," (op dit moment is dat ongeveer mijn Finse niveau, zonder dat ik ieder woord hoef op te zoeken *grijns*".
De rest van de brief vertaalde Anna:
"Afgelopen weekend hebben we drie jonge jongens in de kraag gevat die auto's gebruikten als glijbaan. De auto's van nummers ... (ik weet ze niet allemaal meer, maar 32, ons nummer, was er ook bij). Controleer even je auto en als er schade is kun je die en die van nummer dit en dit aansprakelijk stellen. Bij vragen kun je ons bellen."
GLOEIENDEGLOEIENDEGLOEIENDE!!
Die koters hebben gewoon ondergesneeuwde auto's als glijbaan gebruikt.
Dus wij tassen en koffers gedumpt en rechtstreeks naar beneden, naar de auto.
Een dik pak sneeuw erop, met diverse sporen.
Inderdaad. Mijn auto had ook een andere functie gediend dan gebruikelijk het geval is.
Het was donker, en het enige licht kwam van de lantaarnpaal, dus we konden niet zien of er echte schade is. Daarvoor moet ik morgen in daglicht even kijken.
Maar ik realiseerde me wel, dat ik in het gelukkige bezit ben van een schuifdak. En die snotblagen hebben op het dak van de auto gezeten en het is goed mogelijk dat door dat geouwehoer op het dak van de auto er een of andere beschadiging is gekomen die het dak lek heeft gemaakt. Dat kan ik pas controleren op het moment dat het gaat regenen of dooien.
Morgenvroeg ga ik dus even een babbeltje houden met die meneer die ik aansprakelijk kan stellen en dan moeten we maar eens zien hoe we dat gaan regelen.

En toen...
Ik ging eten koken en Anna ging haar koffer uitpakken.
Ik was goed en wel bezig toen ik Anna hoorde. "Oh nee!"
Ik dacht: "Wat NOU weer."
Ik loop de slaapkamer binnen en word hartelijk verwelkomd door een enorme bierwalm.
We hadden een 2-liter-fles Grolsch Herfstbok gekocht voor de jongens om te serveren met onze housewarmingparty. Plastic zak er omheen en in de koffer gestopt. Er vanuit gaande dat het in een harde koffer veilig zou zijn.
Nou, niet dus. De fles was op mysterieuze wijze open gegaan en er zat nog ongeveer één liter in de fles, de andere liter had zich een weg gebaand door de koffer en dus ook door Anna's kleren.

Twee wasjes verder (en de ontdekking dat de gootsteen lekt *zucht*) en een grondige schoonmaakbeurt voor de koffer en ik was op weg naar de voorraadruimte beneden om de koffer weer op te bergen. Ik steek de sleutel in het slot, maar ik krijg het er maar voor een derde in. Eén of andere leukerd had een stuk papier of iets dergelijks in het slot gepropt en de deur wilde niet meer open.
Ik ben ruim een half uur bezig geweest om dat slot weer gangbaar te porren met allerlei gereedschap en ik kreeg daar uiteraard de vragende, ietwat verdachte, blikken van de mensen die toevallig passeerden bij op de koop toe.
En morgen moeten we bellen over de gootsteen, welke net drie maanden erin zit na de lekkage van afgelopen juni. Dat had ik niet verteld, maar voordat we in dit appartement kwamen is er een lekkage geweest. De hele badkamer is uit elkaar gesloopt. Zeil eruit, tegels van de muur, wc eruit, wasmachine eruit, gootsteen eruit; de hele rataplan. Dat was klaar ongeveer één week nadat we hier aankwamen.
Toen viel ons al meteen op dat de afvoer van de gootsteen volledig scheef gemonteerd was, dus we hadden al zoiets van: "Da's een kwestie van tijd, dan kunnen ze terugkomen."
En nu is het inderdaad zover. Ze kunnen terugkomen.
En ik ga er nu persoonlijk op toezien dat het goed gebeurt. Dat gebeun moet maar 'es een keertje afgelopen zijn.