PoetryIn-e-Motion

Drop us a line in the guestbook... Or contact Arno or Anna
Poems and short stories ©   by Arno and Anna unless differently stated (Disclaimer).

Anna heeft vanavond haar laatste keer tekencursus gehad.
Een paar weken geleden kwam ze thuis (nog net niet met grote stralende ogen *ahem*) met de mededeling dat ze een naaktmodel op bezoek kregen om te tekenen.
"En," zei ze, "eindelijk is het eens keer een man!"
Ik begon me al af te vragen hoe vaak ze in godsnaam naaktmodellen had getekend, maar met dat "eindelijk eens een keer een man" refereerde ze naar het statistisch bewezen feit dat de meeste naaktmodellen vrouwen zijn.
De betreffende avond kwam ze mopperend thuis. Dat model was een arrogante vent geweest, die om de tien minuten pauze moest hebben en die, als ze even een bespreking hadden met de leraar, achter zijn gordijntje met gewichten stond te heffen.
Vanavond kwam ze thuis met de tekening en ze vroeg me of ik even wilde kijken.
Ik was natuurlijk erg nieuwsgierig en antwoordde bevestigend.
Ze liet me de tekening zien, maar aan de afbeelding was niet echt af te zien dat die knul nou zo'n gewichtheffer was. Ik vond het eigenlijk maar een iel ventje.
Anna gaf nog was aanvullend commentaar over dingen waar ze zelf niet helemaal over te spreken was, tekeningsgewijs dan (niet modelsgewijs). Overigens was er nog wel iets modelsgewijs waar ze een opmerking over maakte, maar dat detail zal ik jullie besparen. Maar omdat we toch op dat onderwerp waren aanbeland, kwam ze ineens met de volgende uitspraak:
"Ik probeer mezelf altijd zo te positioneren, dat ik de geslachtsdelen niet recht van voren zie, want ik wil de vorm van iemand anders' geslachtsdelen niet precies zien."
Ik keek haar aan en ze barstte spontaan in lachen uit. Ik ook trouwens.
En vroeg haar daarna heel beidehand hoe vaak ze zich dan nou eigenlijk voor iemand anders' geslachtsdelen positioneerde, want uit deze opmerking maakte ik toch duidelijk enige ervaring op.
Maar dat had ik dan weer verkeerd begrepen... *grijns*