PoetryIn-e-Motion

Drop us a line in the guestbook... Or contact Arno or Anna
Poems and short stories ©   by Arno and Anna unless differently stated (Disclaimer).

Nog de beste wensen :o)

De vakantie zit er weer op. En dus... dat betekent dat we er weer stevig tegen aan moeten.
Ik heb nu een half jaartje niks gedaan qua Finse cursussen en het was weer eens tijd dat we de draad op gingen pakken. Aldus geschiedde.
Helsinki Universiteit had alleen maar dure cursussen, dus ik ben met Anna op zoek geweest naar goede alternatieven. En gevonden! Gisteren was de dag dat men zich kon opgeven voor allerlei cursussen bij het instituut, en wel vanaf 16.30 uur. Ik dacht een halfuurtje vroeger te gaan, zodat ik zeker wist dat ik vooraan zou staan.
Yeah, right!
Ik was om 16.00 uur in het hoofdgebouw en er zaten al zo'n 60 mensen te wachten.
GLOEIENDEGLOEIENDEGLOEIENDE!!!
Ik moest eerst nog even naar de receptie, want ik, als nieuwe student, moest een formuliertje invullen voor registratie van mijn gegevens in het systeem. Toen ik daarna terugkwam op de tweede verdieping, dat was waar het inschrijfkantoor(tje) was, viel mijn oog op de rij mensen. Niet 60, zoals ik eerder dacht, maar ongeveer drie keer zoveel. Ik had de rij over het hoofd gezien die de trap op naar de derde verdieping stond.
GLOEIENDEGLOEIENDEGLOEIENDE!
En die slimme mensen daar op het hoofdgebouw waren op het geniale idee gekomen dat al deze mensen (ik schat dat het er ongeveer 200 waren), door één klein kantoortje moesten met hun inschrijving. Met lood in de schoenen slenterde ik de trap op naar de derde verdieping, waar de rij zich nog twee keer heen en weerslingerde, alvorens in de verste uithoek van de derde verdieping te eindigen.
*zucht*
Ik waarschuwde Anna per telefoon dat ik niet met eten thuis zou zijn en de (reddende) engel stuurde me een berichtje met het nummer van de telefonische reserveringslijn. Het leek aanvankelijk ijdele hoop, maar na 20 minuten in-gesprek toon (en ongeveer vijf meter vordering van de rij op de derde verdieping) kreeg ik dan godzijdank toch een lieftallige jongedame aan de telefoon.
"Goedemiddag, kan ik u helpen?"
"Goedemiddag, jawel, dat kunt u. Ik wil me graag opgeven voor twee cursussen."
"Dat kan, heeft u al eerder gestudeerd aan ons instituut?"
"Nee, sorry, dit is de eerste keer."
Even stil...
"Uumm, dan moet u eerst naar het hoofdkantoor gaan en een opgaveformulier invullen."
Ik begin te lachen, zij begrijpt niet waarom.
"Tja, ik sta nu in het hoofdkantoor, achter in de rij, met ongeveer 200 mensen voor me."
Zij begint ook te lachen, ze begrijpt nu waarom ik lachte.
"Ok, nou, dan zullen we het maar stiekem zo doen. Is uw naam moeilijk te spellen?"
"Nee hoor, helemaal niet."
"Goed. Wat is uw achternaam?"
Ik spel m'n achternaam.
Even stil...
"Uummm..."
"Het is heel makkelijk te spellen, hoor!", en ik spel nog eens, heel langzaam, letter voor letter
De jongedame herhaalt vervolgens precies wat ik zojuist gespeld heb. Probleemloos.
"Yep, heel goed, dat issum!"
Ik veeg ondertussen wat angstzweet van m'n voorhoofd, want het leek er even op dat ik toch weer achterin de rij moest aansluiten. De rest van de informatie was redelijk makkelijk, en waarempel: er was nog plek in beide cursussen waar ik me voor op wilde geven. Jawel, ik ga er deze keer TWEE tegelijk doen.
Whoa! Ik ben aktief, zeg *grijns*
Maandag beginnen we. En dan zien we wel waar de boot strandt.