PoetryIn-e-Motion

Drop us a line in the guestbook... Or contact Arno or Anna
Poems and short stories ©   by Arno and Anna unless differently stated (Disclaimer).

Gisteren zijn we naar de verzekeringsmaatschappij geweest om een ziektekosten/ ongevallenverzekering af te sluiten. Mijn ANWB-doorlopende reisverzekering loopt vandaag af, dus ik moest wat anders hebben voor het geval er wat zou gebeuren.
Maar...
Ik weet niet of ik het al eerder het genoemd (ahem), maar je kunt geen zak hier als je geen sofi-nummer hebt.
En mijn sofi-nummer komt als ik mijn verblijfsvergunning krijg en die zou ik binnen 2 weken na aanmelding (5 augustus) krijgen, maar toen ik 1,5 week geleden belde zou het nog ongeveer twee weken duren. Da's dus ongeveer 4 weken te laat.
En ik was ERRUG verbouwereerd toen ik van m'n studiegenoot Arno hoorde dat hij zijn verblijfsvergunning en sofi-nummer binnen twee dagen had via de Helsinki-buitenaardse-wezens-politie. Waarschijnlijk scant de Espoo-buitenaardse-wezens-politie eerst het hele universum af om te kijken of ik nergens gezocht wordt of zo... *zucht*
Enniewee... Bij de verzekeringsmaatschappij hadden we dus weer dat probleem, want ik kon geen verzekering afsluiten zonder sofi-nummer. De huisverzekering staat nog op naam van Anna, en de autoverzekering is op één of andere manier wel op mijn naam gezet (dat was me tot gisteren nog een volledig raadsel, want niemand heeft me uitgelegd hoe dat in z'n werk ging), maar die gezondheidsverzekering; dat ging dus niet.
Totdat...
"Maar je hebt wel een persoonsnummer, staat hier in de computer bij de autoverzekering."
Anna en ik kijken elkaar aan...
"Goh, da's fijn dat we dat ook weten. Ik zit al 5 weken te wachten op dat nummer zodat ik tig dingen kan doen die ik zonder dat nummer niet kan."
Nou hadden we wel vaag ergens horen vallen dat voor de auto een nummer kunstmatig gefabriceerd hadden, maar daar werd verder nogal mysterieus over gedaan en daar is ons verder niets concreets over verteld.
Maar het bleek dus gewoon in de computer te staan.
Het persoonsnummer in Finland bestaat uit je geboortedatum en een combinatie van drie cijfers en een letter of vier cijfers en in mijn geval bleek (na de vraag doorgespeeld te hebben aan onze secondanten), dat voor iedereen die nog geen persoonsnummer heeft, de laatste cijfer/letter combinatie altijd 973W is, wat betekent dat de persoon in kwestie een artificieel persoon is, die in werkelijkheid wel bestaat, maar in werkelijkheid eigenlijk nog niet bestaat. Als je begrijpt wat ik bedoel.
Omdat dit nummer niet m'n eigenlijke nummer is, wachten we nog maar even met al die dingen die we nog steeds moeten doen, omdat ik anders straks weer overal achter aan loop te vangen om te veranderen.
En gezien het feit dat ze hier net zo snel en accuraat zijn met dingen te wijzigen en aan te passen als in Nederland (UPC schrijft nog steeds kabelgeld af van mijn rekening voor de kabelconnectie in Apeldoorn), neem ik het zekere voor het onzekere (omdat ik ook al voor een tweede keer naar die andere verzekeringsmaatschappij heb moeten bellen voor de autoverzekering omdat die me gewoon een rekening stuurden van ongeveer € 525 terwijl ik daar helebaal niet verzekerd ben).
Bovenstaande voorbeelden even ter vergelijking van de overeenkomsten in efficiënte afhandeling van zaken.

Oh... Nog één ding, in navolging van het gebeurde op 29 augustus:
Ik heb een heleboel bedrijven gebeld, nadat ik ze een open sollicitatie gestuurd had.
Een heleboel afwijzingen, maar ook een heleboel positieve reacties, buiten beschouwing gelaten dat ze ongeveer allemaal vertelden dat ik een hele goede kans maak als ik over 1,5 tot 2 maanden terugbel.
Er waren er twee bij, één die opnieuw volledig onderstreepte dat ze ook in Finland de beschikking hebben over eersteklas boerenlullen, en één die daarna meteen mijn "GLOEIENDEGLOEIENDEwateeneersteklasboerenlul" attitude weer de grond in boorde, omdat hij zo vriendelijk was.
Ok, de eerste:
Ik had een bedrijf gebeld, maar daar geen gehoor gekregen. Via het antwoordapparaat een gsm nummer opgeschreven (langleve de Finse cursus, ik kan nu ook al een beetje antwoordapparaten volgen! *grijns*). Maar ook op dat nummer kreeg ik geen gehoor.
Doch... Even later belt die beste meneer mij terug. Klaarblijkelijk had hij in zijn display een gemist gesprek waar mijn nummer aan gehangen was, dus hij dacht in alle vriendelijkheid en bereidheid zijn medemens van dienst te zijn, maar even terug te bellen.
Hij noemt zijn naam. Hij sprak zo onduidelijk dat ik niet geheel kon uitmaken wat die was (misschien was het ook omdat mijn Fins nog niet helemaal optimaal is, maar dat terzijde).
Ik noem mijn naam. Ik sprak zo onduidelijk dat hij niet geheel kon uitmaken wat die was (misschien was het ook omdat zijn Engels/Nederlands niet helemaal optimaal is, maar dat terzijde).
Dus hij: "MITÄ?!"
Ook echt in kapitalen... Betekent zoiets als "WAT?!"
Dus ik weer mijn naam opgelepeld en daarna probeerde ik hem te vragen of ik sprak met "vul hier de naam van het bedrijf in".
Ik kwam zo ongeveer tot "met" toen ik de "klik, tuuttuuttuuttuuttuut" hoorde.
Ik was zwaar over de zeik, dat kun je denk ik wel begrijpen.
Hij had op z'n minst kunnen zeggen "Minä en puhu Englantia, kiitos, moi."
Ik bedoel... Ik weet nu wat dat betekent...

Maar dan die andere.
Een telefoontje met de productiemanager van CH5 Finland (verbazingwekkend hoe snel je de naam van een bedrijf vergeet waar je slechte ervaringen mee hebt, de naam van CH5 kon ik me zonder problemen herinneren *grijns*).
Het begon in beginsel net als alle andere telefoontjes (met uitzondering van die eersteklas boerenlul) die ik eerder op de dag had gevoerd. Met uitzondering van één ding:
Ik noemde mijn naam en het eerste wat hij zei was: "Ja, ik heb je brief met CV en aanbeveling hier voor me liggen."
Dus toen had ik al iets van een positieve ruis in m'n hoofd, zoiets van: "Hmmm... waar is dit anders dan de andere dingen die ik vandaag heb gehoord?"
En ook deze meneer begon te vertellen dat ze "op het moment niemand nodig hadden, economy niet zo goed, maar over twee maanden betere verwachtingen."
En de positieve ruis stond op het punt om in de ether te verdwijnen toen hij verderging met "maar, uit ervaring weet ik dat het nooit kwaad kan om de besten aan te nemen ook als je op het moment niet zoveel werk hebt."

Kijk... Nou gaat het ergens over. Ik pretendeer niet dat ik de beste ben, maar ik ga natuurlijk wel alles proberen om die meneer duidelijk te maken dat ik ook vast niet de slechtste ben.
En dat eindigde dus in een afspraak, die ik op dinsdag met deze meneer heb.
Hij zei er wel bij dat hij niets kan beloven, maar het feit dat hij me wel wil spreken belooft al een hoop meer positiefs dan ik de afgelopen 20 telefoongesprekken had gehoord.
En als hij uit ervaring spreek, zoals hij zegt, dan heeft hij ongetwijfeld wat in mijn CV of in de aanbevelingsbrief gelezen wat zijn aandacht getrokken heeft.