PoetryIn-e-Motion

Drop us a line in the guestbook... Or contact Arno or Anna
Poems and short stories ©   by Arno and Anna unless differently stated (Disclaimer).

Het is ondertussen alweer 4 jaar geleden dat ik het voor het laatst gedaan had sinds een poosje waren er weer die kriebels om het nog eens te doen. Gisteren was het weer zover. Ik had voor de vakantie al wat mensen lekker zitten maken, en één van de jongens had beloofd dat hij ook zou gaan. Hij belde me van de week nog op om te vertellen dat hij er al de hele week over aan het malen was en dat hij 'em flink kneep.
Enniewee... zaterdagavond en een leuke groep mensen van Young Dutch bij elkaar, en op naar de kraan in Kaivopuisto. In 2001 was het redelijk mooi weer, maar nu was het miezerig en het waaide stevig.
Jos en ik kregen nummertje 109 en 108. Ik mocht eerst van 'em, die nobele knul *grijns*
We moesten een klein uurtje wachten en hadden dus nog even tijd om wat moed in te drinken.
Na een kleine drie kwartier stonden we dan inderdaad op het vlonder te kijken naar de paar mensen die nog voor ons waren. We keken elkaar aan, en toen eens omhoog, waar het bakje naar toe gehesen werd en vervolgens weer naar elkaar. Ik zag hem eens slikken en moest heimelijk glimlachen. Bekend gevoel was dat. Dat had ik de eerste keer ook. Mijn pogingen om hem gerust te stellen waren geloof ik niet succesvol, en het hielp niet dat ik zei dat het echt meer dan de moeite waard was, maar ja. Als je op het punt staat om van 155 meter naar beneden te springen met een elastiek aan je enkels is dat niet zo verwonderlijk.
Toen mijn nummer dichterbij kwam, begon het toch ook wel weer te knagen in mijn buik. Een beetje zenuwachtig was ik toch wel weer. Maar ja. Als je op het punt staat om van 155 meter naar beneden te springen met een elastiek aan je enkels is dat niet zo verwonderlijk, toch?
Ik werd in het harnas gehesen en stond goed en wel weer bij Jos toen er een knul naar ons toe kwam en vroeg wat voor een nummer we hadden. Hij had het nummer voor ons, maar z'n maat was er nog niet, dus wij mochten eerst.
Hoppa. Geen tijd meer voor zenuwen. Het bakkie in en omhoog. Ik kreeg van de man in het bakje een haak aan de gesp in m'n rug, zodat ik niet voortijdig naar beneden kon vallen. De rit omhoog leek minuten te duren. En bovenaan moest het bakje gedraaid worden, zodat ik netjes met m'n hoofd op het vlonder terecht zou komen. Het waaide echter zo hard dat het bakje nogal heen en weer zwiepte en ze de kabel niet te pakken konden krijgen om het bakje om te draaien. Uiteindelijk kregen ze het toch voor elkaar en werd ik gevraagd of ik er klaar voor was. In 3, 2, 1, JUMP! liet ik me voorover vallen de paar seconden volledige vrijheid tegemoet.
Wat een ervaring!
(De meeste foto's zijn wat onscherp, maar m'n zoomlens is redelijk zwaar, en inzoomen in halfduister tot 155 meter is zelfs met standaard niet makkelijk. Er zijn twee filmpjes van gemaakt, maar die volgen hoop ik later.)
Nadat ik weer met beide benen op de grond stond, heb ik met een stevige knuffel afscheid genomen van Jos, die nog steeds ietwat knikkende knietjes had. Maar toen hij even later met een WOOOOOOHOOOOOO! naar beneden kwam, wist ik al dat ik zou zeggen "Ik zei het toch?".
Volgend jaar gaan we weer, en dan springen we met z'n vieren.