PoetryIn-e-Motion

Drop us a line in the guestbook... Or contact Arno or Anna
Poems and short stories ©   by Arno and Anna unless differently stated (Disclaimer).

Vanmorgen vroeg weer op om de betaling op de bank af te ronden.
Daarna moest ik nog even met de verzekeringsmaatschappij bellen over de laatste details omtrent de autoverzekering, dan was dat ook geregeld. Yeah, right. Dream on, mate. We kunnen het zo moeilijk maken als we willen, vooral als we daar hulp bij hebben van andere mensen die er, zo krijg je af en toe wel eens het idee, er een sport van maken.
Gisteren waren we ter afronding van de autokeuring bij het auto-inspectiecentrum en vanuit daar kun je ook de autoverzekering opstarten.
Dat hebben we dus gedaan en de lieftallige jongedame aan de balie vroeg of we nog voorkeur hadden voor een verzekeringsmaatschappij.
We hadden een dag daarvoor al onze inboedelverzekering afgesloten bij een maatschappij genaamd Veritas. Dus ik roep dat ik mijn autoverzekering bij Veritas wil hebben.
Zij: "Veritas?"
Ik: "Yes, Veritas!"
Voor de vorm gaan we hieronder verder in het Nederlands, maar dit gesprek was dus in het Engels *grijns*
Zij: "Goed meneer, vanaf morgen is uw autoverzekering actief bij Veritas. U kunt nu al met uw auto rijden. U moet overigens nog wel even contact met hen opnemen voor de bonus en de exacte prijs."
Ik: "Doe ik, hardstikke bedankt. Daag."
Nu zitten we dus weer op heden morgen. Ik had een mevrouwtje aan de telefoon van Veritas en ik vertelde haar dat ik gisteren de auto had laten keuren en dat ik bij hun een verzekering had afgesloten daar voor. En ik vroeg haar te controleren hoe het zat met de bonus en de prijs en of het waar was dat ik geen all-risk kon verzekeren omdat mijn auto ouder was dan 2 jaar.
Of ik even de gegevens van de auto wilde doorgeven.
"Een Honda Prelude, met dit en dit kenteken."
"Hmmm.... Sorry meneer, maar die staat niet in ons systeem. Wanneer heeft u deze auto laten registreren?"
"Gistermiddag om 14:21 uur."
"Uummm... Mag ik u terugbellen? Ik zal dit even gaan uitzoeken."
Nou... Toen brak me al bijna het angstzweet uit, want hier zat weer een raar luchtje aan. De auto had al lang en breed in de computer moeten staan. Er was dus ergens weer wat fout gegaan. Verrassing bleef vooralsnog waar en hoe groot de schade was.
Zo rond de middag werd ik terug gebeld met de leuke mededeling dat die muts op het auto-inspectiecentrum mij bij de verkeerde verzekeringsmaatschappij had ingeboekt. Niet bij Veritas, maar bij Fennia. Ik weet het, het klinkt inderdaad bijna hetzelfde — NOT — maar ja... Gedane zaken nemen geen keer.
Ik in de telefoon geklommen met Fennia.
"Ja, goedendag, zus en zo is het geval en ik wil dit en dat."
"Maar meneer, dat kan ik hier niet doen, daar moet u dit en dat en zus en zo voor doen."
Gloeiendegloeiendegloeiende.
We moesten dus downtown Helsinki naar het Veritas kantoor om alles alsnog handmatig te regelen, met nog € 9 extra administratiekosten voor het overzetten van de verzekering.
Ik heb verder maar niet de moeite genomen om dat geld te declareren. Ik was allang blij dat het nu wél geregeld was.

Oh, baaij du wee... Was ik nog vergeten te zeggen. Iets wat in Nederland alleen voor invaliden is weggelegd is in Finland schijnbaar heel gewoon: Ik heb m'n eigen persoonlijke parkeerplaats waar alleen ik mag parkeren. Nooit meer gezeik over geen parkeerruimte, over schandelijke bedragen voor betaald parkeren, vijf blokken verder moeten parkeren omdat alles volgepakt is, vroeg opstaan omdat je alleen mag parkeren tussen 20.00 uur en 08.00 uur, parkeerbekeuring omdat je je verslapen hebt omdat je alleen mag parkeren tussen 20.00 uur en 08.00 uur (vette knipoog naar Deventer), en ga zo nog maar even door.
Nee, ik rij gewoon fluitend de parkeerplaats op en rij rechtstreeks naar mijn eigen vrije stekkie.
Is dat luxe of niet?