PoetryIn-e-Motion

Drop us a line in the guestbook... Or contact Arno or Anna
Poems and short stories ©   by Arno and Anna unless differently stated (Disclaimer).

Een maandje voordat we naar Nederland kwamen in mei had ik m'n zus gevraagd of ze mijn medisch dossier kon opvragen bij de huisarts. Ik was dat vorig jaar vergeten en had alleen m'n tandartsgegevens meegenomen.
M'n zus had gebeld naar de dokter in Apeldoorn met het verzoek of ze mijn medisch dossier kon ophalen. Ze kreeg een negatief antwoord, en wel om veiligheidsredenen. De huisarts had mijn authentieke handtekening nodig alvorens hij mijn dossier aan iemand anders, zelfs al was het familie, kon overleggen. Er was volgens de huisarts echter wel een andere mogelijkheid, namelijk het rechtstreeks opsturen van de gegevens naar mijn huisadres. M'n zus gaf ze meteen mijn adres en de hele zaak zou worden opgestuurd.

De hele gang van zaken kwam een beetje vreemd op mij over, gezien het feit dat er verder helemaal geen controle was uitgevoerd op het opgegeven adres. Dat ze een authentieke handtekening wilden uit veiligheidsoverwegingen was begrijpelijk, maar wat ik dan weer totaal niet begreep was dat ze, zonder dat ze m'n zus gezien hadden, of haar ware identiteit hadden geverifieerd, zonder vragen of controle die gegevens opstuurden naar een adres wat m'n zus had opgegeven, en wat ze in Apeldoorn niet gecontroleerd hadden.

Het is ondertussen juli en ik heb nog steeds geen medisch dossier ontvangen. Het werd volgens mij dus tijd dat ik eens even polshoogte ging nemen. Afgelopen vrijdag belde ik naar Apeldoorn en kreeg een nieuwe assistente aan de lijn.
Ik meen van mezelf te denken dat ik wel aardig sociaal voelend ben, dus ik ben niet accuut tegen haar uitgevallen, omdat ze waarschijnlijk geen flauw idee had waar het allemaal over ging.
"Met de assistente van dr Burger, hoe kan ik u helpen?"
"Ja, met Arno. In april heeft mijn zus op mijn verzoek gevraagd of ze mijn medisch dossier kon ophalen. Om veiligheidsredenen kon ze dat toen niet meenemen, en is het vervolgens naar Finland opgestuurd. Ik heb echter nog steeds niets ontvangen. Kunt u mij vertellen hoe het ermee staat?"
"Nou, ik ben net nieuw hier, iemand anders heeft dat destijds geregeld, dus ik zou dat even moeten navragen. Kunt u tegen een uurtje of half vijf terugbellen?"
"Als u nou eens terugbelt als u de informatie gevonden heeft? Is dat niet veel makkelijker?"
"Ja maar... Dan moet ik helemaal naar FINLAND bellen!"
"Ja? En? Ik bel nou toch ook helemaal naar NEDERLAND?"
Het was even stil, waarschijnlijk duurde het even tot het kwartje viel... Of misschien had ze geen kwartje dat moest vallen, want het antwoord dat ik daarop kreeg getuigde niet van enig begrip.
"Hmm... tja... Nee, het lijkt me toch beter dat u even terugbelt."
Ik weet niet of de overdreven zucht van mijn kant duidelijk genoeg was.
Enniewee...
Ik belde inderdaad terug. Of beter, probeerde, want tussen half vijf en vijf was de telefoon de hele tijd bezet en strak om één minuut over vijf kreeg ik het antwoordapparaat. Over kantooruren gesproken...

Vandaag opnieuw geprobeerd en nu kreeg ik een andere assistente. Die wist er ook niets van en ging naar de huisarts om te vragen hoe het zat. Ze kwam terug met de mededeling dat de dokter er zelf ook niet zoveel van wist, maar wel dat het ruim een maand geleden was opgestuurd.
Deze assistent was duidelijk geen nieuweling, dus ik nam de vrijheid om haar eens even stevig toe te spreken.
"Een maand geleden, zei u? Ik heb nog steeds niets ontvangen. Weet u wel zeker dat het is opgestuurd?"
"Volgens de dokter wel, ja."
"Kunt u mij misschien vertellen of het aangetekend is verstuurd?"
Het was even stil.
"Dat zou ik even moeten vragen. Heeft u een momentje?"
"Ja hoor."
Even later: "Meneer? Het is niet gebruikelijk dat onze post aangetekend verstuurd wordt, dus u kunt er van uit gaan dat ook uw gegevens niet aangetekend zijn verstuurd."
"Sinds wanner valt een medisch dossier onder normale post?"
"Wij versturen nooit iets aangetekend, dus..."
"Ok... Maar dan moet u mij eens iets anders uitleggen wat ik niet begrijp."
(Ik begon een beetje verveeld te raken. Ik mag graag een discussie aangaan, maar als ik alleen maar dubbele antwoorden krijg is de aardigheid er gauw af).
"Mijn zus belt u om het medisch dossier op te vragen van haar broer. U weigert dat om veiligheidsredenen en wilt het alleen afgeven als u een authentieke handtekening heeft. Doch u stuurt alle gegevens blindelings op naar een u onbekend adres waarvan u de bewoner niet kent? En als u veiligheid zo hoog in het vaandel heeft staan, waarom zijn die gegevens dan niet aangetekend verzonden? Het spijt me zeer, maar de hele logica van uw systeem ontgaat me een beetje..."
"Hmm... Tja, meneer, ik weet het ook niet, ik heb deze zaak niet in behandeling gehad. Diegene die het heeft afgehandeld, werkt hier niet meer."
Ik kon me nog net inhouden te zeggen "Daar zal ongetwijfeld een goede reden voor zijn geweest", maar die onbeleefdheid wilde ik mezelf toch niet permitteren.
"Allemaal goed en wel, maar daar schiet ik niets mee op. Ondertussen zwerft mijn medisch dossier ergens rond. Ik hoop dat u een kopie heeft van het dossier?"
"Niet van het dossier van uw specialisten, nee."
"Da's dan een ontzettende vervelende situatie. Hoe denkt u dat te gaan oplossen? U begrijpt dat ik er helemaal niet blij mee ben dat ik niet weet waar mijn gegevens zijn."
"Dat begrijp ik, ja. Maar ik weet het ook niet. Ik kan u even doorverbinden met de dokter zelf?"
"Ja, graag."
Even later kwam ze terug aan de lijn met de mededeling dat de dokter spreekuur had. Ik kreeg echt een vermoeden dat ik afgescheept werd, want dat die man spreekuur had wist ze ook al voordat ze mijn telefoontje beantwoordde. Maar goed.
Ik stelde voor dat de dokter mij even terug zou bellen op het moment dat zijn spreekuur afgelopen was.
De assistente had in ieder geval de tact om mijn telefoonnummer te noteren, maar vermeldde tussen neus en lippen door dat als ze niet in staat waren mij te bereiken op het opgegeven nummer, ik zelf maar even terug moest bellen tegen een uurtje of vijf.
Het zal er dus wel weer op uitdraaien dat ik moet terugbellen.