home
dutch poetry
english poetry
(short) stories
journal of stupidities
weblog (in Dutch)
miscellaneous
2002
2003
2005
2004
17 december 2004
13 december 2004
8 december 2004
19 november 2004
27 oktober 2004
21 oktober 2004
13 oktober 2004
8 oktober 2004
7 oktober 2004
30 september 2004
24 september 2004
14 september 2004
31 augustus 2004
26 augustus 2004
23 augustus 2004
12 augustus 2004
6 augustus 2004
2 augustus 2004
30 juli 2004
28 juli 2004
23 juli 2004
19 juli 2004
17 juli 2004
30 juni 2004
29 juni 2004
28 juni 2004
27 juni 2004
26 juni 2004
25 juni 2004
23 juni 2004
23 mei 2004
21 mei 2004
17 mei 2004
6 mei 2004
4 mei 2004
2 mei 2004
29 april 2004
22 april 2004
17 april 2004
6 april 2004
2 april 2004
24 maart 2004
29 februari 2004
27 februari 2004
25 februari 2004
23 februari 2004
4 februari 2004
1 februari 2004
28 januari 2004
23 januari 2004
15 januari 2004
12 januari 2004
8 januari 2004
Drop us a line in the guestbook... Or contact Arno or Anna
Poems and short stories © by Arno and Anna unless differently stated (Disclaimer).
Ik heb er een nieuw baantje bij. Als test-engineer/language tester op projectbasis bij Nokia. Jaja, dat klinkt goed, he? Dat vond ik ook wel. Ze hadden een native-speaker nodig. Iemand met Nederlands als moedertaal. Ik val in die categorie, dus ik stuurde die man afgelopen vrijdag een mailtje.
De afgelopen 1,5 jaar heb ik al zoveel mailtjes weggestuurd, dat het meer een automatisme is geworden, net zoals de gedachte dat het toch niet wat wordt. Ik weet het, het is niet echt een positieve gedachte, dan wel een realistische.
Maar goed. Het emailtje dat ik gestuurd had was verre van volledig, zonder CV. Alleen dat ik de advertentie had gelezen en wat precies de eisen waren voor de kandidaat. Maximaal 5 regels. Misschien was dat een van de hoofdredenen waarom ik vooral bij deze dacht dat ik er nooit wat van weer zou horen. Gisteren kreeg ik echter een telefoontje. Of ik op gesprek wilde komen. Altijd interessant natuurlijk, dus gistermiddag ging ik erheen (de man was reuze blij dat ik op zo'n korte termijn kon komen) met CV onder de arm. Het gesprek duurde ongeveer drie kwartier en de man vertelde me dat van de drie Nederlanders die gereageerd hadden ik toch wel de meest betrouwbare indruk maakte. Kat in 't bakkie dus.

