PoetryIn-e-Motion

Drop us a line in the guestbook... Or contact Arno or Anna
Poems and short stories ©   by Arno and Anna unless differently stated (Disclaimer).

Afgelopen weekend zijn we naar het zomerhuisje geweest van de zaak van Anna's moeder. Gewoon even relaxen, na een week hard werken :o)
Het was inderdaad allemaal heel relax, behalve 's nachts.
Vrijdag op zaterdag, de eerste nacht, werd ik rond een uur of half 4 ineens wakker. Ik lag te luisteren, me af te vragen waar ik nou eigenlijk wakker van was geworden. Een hele poos niets, toen gekraak van een papieren zak. De zak waar het brood in zat. Toen weer een hele poos niets. Ik begon al bijna te denken dat ik het me verbeeld had. Maar opeens weer dat gekraak. Anna was ondertussen ook wakker geworden. We stapten uit onze slaapzakken, deden de lamp aan en namen een kijkje in de keuken. De zak met het brood was onbeschadigd, maar we wisten zeker dat er iets aan had zitten knagen. Dat geluid was niet ingebeeld. We pakten alles in de kast en de koelkast en we waren daar goed en wel mee klaar toen opeens van onder de magnetron een joekel van een muis aan kwam sprinten. Die had duidelijk geen enkel respect voor de economische terugval en was nog volop aan het genieten van zeven vette jaren. Hij of zij sprintte een rondje over het aanrecht en nam toen de benen richting de bank met onze slaapzakken erop. Toen was 'ie verdwenen. Gelukkig niet IN onze slaapzakken. De rest van de nacht heb ik niet echt meer geslapen.

De volgende nacht hadden we gepland het beest te vangen. We hadden een grote pan klaargezet met een snijplank waarmee de muis in de pan kon komen. In de pan lag een stuk kaas en een stuk brood. Onweerstaanbaar en de muis hartelijk uitnodigend om op z'n kop de pan in te kukelen en er niet meer uit te kunnen. Werkelijk geniaal bedacht.
Alleen het werkte niet zoals we gepland hadden.
We hadden een paar uur geslapen, toen ik weer ineens wakker werd. Nu niet van gekraak, maar van te lange nagels schreeuwend om een grondige pedicure-behandeling, die met een rotgang over de houten vloer heen en weer trippelden. In de veronderstelling dat de muis op weg was naar zijn laatste avondmaal (in dit zomerhuis, tenminste, we waren niet van zins het beest om te leggen), draaide ik me om en viel weer in slaap. Om even later weer wakker te worden van het getrippel. En dat ging zo de rest van de nacht door, totdat ik om 8 uur maar besloot dat het geen zin meer had om verdere pogingen te ondernemen om te relaxen.
Een blik in de pan leerde dat de kaas en het brood onuitstaanbaar waren geweest en dat het beest er niet in de buurt was geweest.
Buiten was het slecht weer, mist, regen, wind en al dat soort narigheid en om een uur of 11, nadat we ons ontbijt hadden genuttigd en alle rotzooi hadden opgeruimd, besloten we maar huiswaarts te gaan.
En de muis leefde nog lang en gelukkig.