PoetryIn-e-Motion

Drop us a line in the guestbook... Or contact Arno or Anna
Poems and short stories ©   by Arno and Anna unless differently stated (Disclaimer).

Dachten wij dat we in Nederland gezegend waren met vlotte bureaucratie? Allée, ik kan u verzekeren, eh, daar lusten ze hier in Finland ook wel pap van! Vandaag bij de bank ging alles nog ok. Daar is alles verder geregeld. Maar we moesten ook naar de buitenaardse-wezens-politie (aliens-police, foreign affairs); ik word deze dagen gezien als een alien, dus ik moest me even aanmelden aldaar voor een verblijfsvergunning. Van te voren had ik gebeld met een mevrouwtje die zich niet echt uitermate comfortabel voelde bij het idee dat ze Engels moest praten (daarover later meer) om te vragen wat ik precies nodig had aan papierwerk om me daar aan te melden en een verblijfsvergunning te krijgen. Na wat vragen over en weer, waarin ik vermeldde dat Anna en ik samen een appartementje hadden in Espoo, vertelde ze me dat ik me kon melden aan dit en dit adres in Helsinki, op de begane grond.
Na ons afspraakje op de bank en wat offertes voor verzekeringen van de auto later, zaten we dus met nummertje 810 in de hand te wachten tot we aan de beurt waren (nummertje 788 was bezig toen wij binnen waren, dus dat werd een lange zit). We hadden zo'n drie kwartier zitten wachten waarin ik dankbaar gebruik maakte van de tijd om mams te bellen voor haar geboortenamen (schaamrood op de kaken omdat ik het niet meer wist, sorry mam!) voor op het applicatieformulier (over papierwinkel gesproken). Toevallig dat Anna een beetje zat mee te luisteren met het gesprek dat voor ons werd gevoerd aan een van de balies en ze hoorde dat de mensen daar, woonachtig in Vantaa, een ander stadje kortjebij Helsinki, in hun eigen plaats naar de vreemdelingenpolitie moesten om zich aan te melden. Dus na 50 minuten hebben we aan de balie maar even nagevraagd en we kregen te horen dat wij ons in Espoo bij de vreemdelingenpolitie moesten melden in plaats van in Helsinki. Met dank aan de muts aan de telefoon voor het uur tijdsverlies op een dag waar we onze tijd zo goed konden gebruiken.
Dus wij met een rotgang naar de vreemdelingenpolitie in Espoo (met een rotgang, want alle kantoornozems in Finland stoppen om 16.00 uur in plaats van om 17.00 uur en het was ondertussen 15.15 uur) en met de hele administratie daar naar binnen. Gelukkig was het daar niet druk en ik was dan ook vrij snel aan de beurt. Dit leek allemaal ontzettend vloeiend te verlopen, totdat ik te horen kreeg dat ik nog één formuliertje moest hebben, welke natuurlijk door de woningbouwvereniging niet was afgegeven. Het bewijs dat Anna en ik op hetzelfde adres woonachtig zijn. Daar moesten we dus eerst over bellen, voordat ik mijn bewijsje kreeg.
Anna bellen, in gesprek. Anna vijf minuten weer bellen (15.55), bureau gesloten. Of we morgen maar even weer wilden bellen. WAAAAAAAAAAHHHHH!! Typisch gevalletje van "voor dit formuliertje heb je dit formuliertje nodig, waarvoor je dit formuliertje nodig hebt. En daarvoor heb je dit fomuliertje nodig. En om dat formuliertje te krijgen, heb je het eerste formuliertje weer nodig.! Eigenlijk kun je dus maar heel moeilijk krijgen wat je wilt hebben. Alleen als je het HEEEEEEEEEL erg graag wilt hebben, kun je er aan komen.
Voor alle zekerheid hadden we ook nog even gebeld naar het keuringsstation waar de auto gekeurd moest worden of ik niet een sofinummer nodig had voor de keuring, want dan zou ik dus het auto-geval niet kunnen afronden, omdat ik pas een sofinummer krijg als ik de verblijfsvergunning heb, welke ik niet eerder krijg dan wanneer ik het formuliertje van de woningbouwvereniging heb, die ik morgen pas kan bellen. Snap je het nog?
Ik nog net.

Enniewee... Voor de keuring had ik geen sofinummer nodig, wel dit en dat formulier, maar dat had ik allemaal al klaarliggen, dus dat zou geen probleem vormen. Dacht ik...
Dus wij naar het keuringsstation, voor onze gereserveerde afspraak van 17.30 uur.
Reservering kenden ze blijkbaar dus niet, want het duurde nog ruim een half uur voordat we aan de beurt waren.
Om iets voor half zeven kregen we te horen dat de auto verder helemaal ok was, alleen het linkerlampje van de kentekenplaatverlichting (leuk woord voor galgje) was kapot en... nog een leuk woord voor galgje, ik had nog een vastaavuudenmukaisuustodistus nodig.
Ik stond dus zwaar met m'n oren te wapperen, en zelfs Anna, Finse van origine, moest drie keer vragen wat hij nou eigenlijk zei.
Het bleek een formulier te zijn van de dealer waarin alle Finse specificaties ten aanzien van rembelasting en CO2-uitstoot voor mijn auto in zijn vermeld.
Dat hadden ze dus niet gezegd toen ik belde, en ik had het ook niet bij de hand. En natuurlijk, 18.20 uur, 20 minuten na sluitingstijd van het service-gedeelte van de Honda dealer die aan de andere kant van de straat zat, kon ik er ook niet meer aan komen.
Dat was dus weer een tegenvaller.
Maar, als alles meezit kunnen we al deze dingen morgen wel afronden. Dan heb ik eindelijk Finse kentekenplaten en een optie op een verblijfsvergunning voor 2 jaar.

Oh ja... Nog even dat aardige gevalletje van iets universeels.
Anna had het me al een paar keer in Nederland verteld, over hoe ze zich ergerde aan Nederlanders die haar volledig negeerden zodra ze in de gaten kregen dat ik Nederlands sprak. En ik had het ook al met dat mannetje bij de douane. En vandaag was het weer zover. Een aantal keren zelfs.
Je vraagt iets in het Engels, ze beginnen te stotteren omdat ze niet zo goed Engels praten of omdat ze bang zijn dat ze een fout maken en Anna is dan zo goed om ze te helpen in het Fins, met als gevolg dat ze degene die de vraag stelde (ik dus) volledig uit het oog verliezen en in het Fins verder brabbelen met Anna.
Anna zei het dus vandaag ook al: als het niet HOOG nodig is, laat ik ze gewoon stuntelen in het Engels, want ik weet hoe het is om op die manier behandeld te worden.

Een leuke anekdote:
We zaten vanmiddag in Helsinki bij een verzekeringsmaatschappij om informatie voor de verzekering voor het appartement en voor de auto en in de tijd dat de dame achter het bureau de formulieren aan het invullen was en de kosten aan het berekenen was, zaten Anna en ik even over datzelfde onderwerp te keuvelen. En daarna over de inspectie van de auto. Toen we later buiten stonden vertelde Anna me dat de dame er uit had begrepen dat ik tegen Anna had gezegd dat we de inspectie maar moesten bellen omdat zij mij volledig genegeerd had en zich volledig op Anna had gericht. Die dacht dus gewoon dat ik wilde klagen over haar onbeleefde gedrag *grijns* Misschien moeten we dit soort acties eens gecoördineerd gaan uitvoeren...

Maar nu ga ik eerst genieten van een welverdiende sauna!