PoetryIn-e-Motion

Drop us a line in the guestbook... Or contact Arno or Anna
Poems and short stories ©   by Arno and Anna unless differently stated (Disclaimer).

Ik ben weer eens in een interessant conflict verwikkeld geraakt. *grijns*
Met Sonera Oy. De Finse KPN.
Toen ik in September mijn abonnement afsloot moest ik een borg betalen van € 336 (zie ook 30 september 2002). Die knul die me destijds hielp met het afsluiten van het abonnement zei me dat als ik netjes m'n rekeningen betaalde, ik na een maandje of drie wel dat geld terug zou krijgen.
Ik heb net m'n vijfde rekening netjes op tijd betaald en ik heb die centen nog steeds niet terug. Dus ik vond het tijd om eens in de telefoon te klimmen en te horen of de beleggingen met mijn geld goed gingen (bij wijze van spreken). Vrij vertaald:
"Goedemorgen, met de klantenservice."
"Ja, goedemorgen. Arno hier."
"Hoe kan ik u helpen?"
"Nou, ik heb in september vorig jaar een abonnement bij jullie afgesloten en ik moest € 336 borg betalen. Volgens de jongen die me daar hielp zou ik dat geld na drie maanden terugkrijgen, maar tot zover heb ik nog niets teruggekregen. Ik vroeg me af wanneer ik dat geld terugkrijg."
"Hmmm... Heeft u een ogenblikje?"
"Ja hoor."
En ik werd vijf minuten lang opgescheept met FOUTE muziek. Af en toe vraag ik me wel eens af of ze die muziek bij de klantenservice speciaal selecteren om de mensen te agiteren. In mijn geval lukte dat aardig.
"Meneer?"
"Ja?"
"We kunnen u op dit moment het geld nog niet teruggeven."
"Oh? En waarom dan wel niet?"
"Nou, vijf maanden is te kort om voor ons te beslissen of u kredietwaardig genoeg bent." (Ik zat te overwegen of ik een stukje van die muziek voor haar zou zingen, zodat ze ook geagiteerd zou raken, maar dat heb ik maar niet gedaan).
"Goed, luister eens even hier. Ten eerste: die knul vertelde me dat ik na drie maanden het geld terug zou krijgen. We zijn nu vijf maanden verder."
"Maar...."
"TEN TWEEDE: ik betaal belasting, ik heb een sofinummer en een verblijfsvergunning (godbetert, het heeft vier maand en heel veel narigheid gekost om die twee klotedingen te krijgen, MAAR IK HEB ZE!) en ik heb een baan."
"Maar..."
"TEN DERDE! Jullie hebben ZELF met m'n baas gesproken, dus je weet precies wat er aan de hand is. En als dat niet genoeg is, dan ga je nu maar even bellen met het bureau voor bedrijfsregistratie, dan zul je zien dat ik al vijf maanden hier m'n eigen zaak draai. Dus wat bedoel je precies met 'we weten niet of u kredietwaardig genoeg bent'?"
"Tja.... emmmm... Heeft u nog een ogenblikje?"
"Ja hoor." (en doe jezelf een plezier, en zet nog even weer die muziek op!)
Opnieuw vijf minuten, inderdaad met die muziek. Die een kwaadaardige grijns op m'n gezicht bracht.
(ik was niet van plan om die arme meid volledig af te branden, maar het was gewoon zwaar irritant, want de redenen die ze aandroeg, waarschijnlijk op advies van haar superieuren, waren zo ongefundeerd dat ze geen poot had om op te staan).
"Meneer?"
"Ja?"
"We kunnen u het geld nog niet teruggeven, want we weten niet waar u uw rekening van betaalt."
Heel even, heel even maar, was ik met stomheid geslagen. Ik geloof niet dat ze precies dat zei wat ze bedoelde, en voordat ik aan dit telefoongesprek begon had ik werkelijk de intentie om niet te overdreven te reageren, maar dit was toch wel een HELE foute opmerking.
Nog fouter dan de muziek die ze draaien als je in de wacht staat.
"Pardon? Je weet niet waar ik m'n rekeningen van betaal? Afgezien van het feit dat jullie met m'n baas gesproken hebben, en dus WEL weten waar ik m'n rekening van betaal, heb je er helemaal geen ZAK mee te maken waar mijn geld vandaan komt. Het enige dat voor jullie interessant is, is DAT ik m'n rekeningen betaal. En dat heb ik gedaan, dus ik wil gewoon m'n geld terug!"
Toen was zij ook even stil. Heel even maar...
"Eeeh, meneer? Heeft u nog een ogenblikje?" *zucht*
"Ja hoor."
(het leven is moeilijk als je Arno heet en in Finland € 336 borg hebt betaald voor een telefoon abonnement)
"Meneer?"
"Ja?"
"Het spijt me, maar ik kan u het geld niet teruggeven."
Ik voelde dat ze zat te wachten op een nieuwe aanval, maar hier viel geen eer meer te behalen. Dit vroeg om drastischer maatregelen.
"Heeft u enig idee wanneer ik dat geld WEL kan terug claimen?"
"Nou, probeert u het nog eens over een maandje of twee, maar normaal gesproken neemt dit soort zaken toch wel een jaar in beslag."
"Ik bel u over een maandje of twee wel terug. Goedemorgen."

In Finland hebben ze ook een consumentenbond, dus dat was de volgende stap.
De plaatselijke consumentenbond in Espoo kon me niet helpen, die wist niet zoveel. Ik kreeg het nummer van eem... hoe heet dat ook 'es weer in het Nederlands... NMA, geloof ik?
Enniewee... Ik kreeg een man aan de telefoon die met verbazing luisterde naar mijn verhaal. Hij had nog nooit zoiets gehoord, wist zelfs niet dat de telefoonmaatschappijen een dergelijke borg vroegen. Hij wist dus ook niet wat te doen, want hij had het nog nooit eerder bij de hand gehad (excuseerde zich ook voor het feit dat de plaatstelijke consumentenbond in Espoo zo dom was, want zij zouden het moeten weten), en hij verwees me door naar de consumentenbond in Helsinki.
Daar legde ik het verhaal nog een keer uit en ook hij vond het een erg vreemde situatie. Hij adviseerde me een brief te schrijven aan Sonera en daarin het geld terug te claimen of een goed gefundeerde afwijzing te vragen binnen een gestelde termijn.
Als ik dat niet zou krijgen, zou ik kunnen terugkoppelen naar hun toe en dan zou de hele molen gaan malen.
De brief is klaar om verstuurd te worden en ik ben erg benieuwd hoe het gaat aflopen.