PoetryIn-e-Motion

Drop us a line in the guestbook... Or contact Arno or Anna
Poems and short stories ©   by Arno and Anna unless differently stated (Disclaimer).

Vanmorgen voelde ik me bijna weer in Nederland.
Ik volg af en toe nog wel eens het Nederlandse nieuws en ik weet dat het bij de NS nog steeds zwaar kloten is. Vanmorgen stond ik op het station te wachten op de trein van 8.30 uur. Om 8.35 klink ineens de "dingdong" van de intercom. De trein had ruim 15 minuten vertraging.
Hier is het nog verdraagzaam, want het gebeurt hier ongeveer drie keer per jaar dat de trein vertraging heeft.
Enniewee... Ik dacht de volgende trein te nemen, die zou 8.39 moeten komen, maar toen die eenmaal op het station stond (het was voor de verandering maar één treinstel in plaats van de gebruikelijke twee), bedacht ik me vlug. De mensen stonden als sigaartjes in een (te klein) doosje tegen elkaar aan gewrongen. En de mensen van ons station waren er nog niet eens bij. Er waren wel wat mensen die verwoede pogingen deden om zichzelf naar binnen te wurmen, met succes, maar ik wil NIET weten hoe die zich voelden.
De chauffeur van de trein had vier pogingen nodig voordat hij de deuren uiteindelijk met succes dicht kreeg. En ik kreeg een stille lachbui toen de trein langreed en ik al die mensen daarbinnen zag staan als varkentjes in een veetransport.

Maar... Zoals ik al zei, dat is niet de normale gang van zaken. Het kan ook als volgt:
Vorige week moest ik ook werken. Weer met de 8.30 trein. Anna was vroeg opgestaan en was al weg, want ze moest naar school. Ik schrik ineens wakker van de telefoon.
Ik pak op. Anna aan de lijn.
"Ben je nog thuis?"
"Ja, hoezo?"
"Ik dacht dat je om 9 uur op het werk moest zijn?"
"Ja, hoezo?"
"Dan moet je toch de 8.30 trein hebben?"
"Ja, hoezo?"
Voor de mensen die het nog niet helemaal door hebben: ik was nog niet helemaal wakker.
"Nou, het is nu 8.22."
"Ja, ho... Oh, shit!"
Anna belde, omdat ze, als ik nog thuis zou zijn, wat ze niet verwacht had, wilde dat ik even wat voor haar nakeek. In de tijd dat ik dat na keek kleedde ik me aan, jas aan, muts op, handschoenen aan, schoenen, tas gepakt en alles.
Om 8.28 rende ik naar beneden, om 8.29 rende ik de deur uit en ik stond goed en wel op straat of ik zag in de verte de trein al aankomen. Nog een welgemeend onhoorbaar scheldwoord dat niet voor herhaling vatbaar is en ik sprintte zo goed en zo kwaad als het ging met die gladheid richting station. Ik denk dat ik nog zo'n 300 meter moest en de trein stond er al (nog). En de trein bleef maar staan, terwijl alle mensen al ingestapt waren. Het duurde even voordat ik me realiseerde dat 'ie gewoon op mij stond te wachten. Ik had geen tijd om m'n mond open te laten zakken van verbazing, dus ik sprintte gewoon verder zo snel als ik kon en stak nog even m'n duim op richting chauffeur voordat ik naar binnen sprong. In Nederland gaat dat precies andersom. Als je daar nog ongeveer een halve minuut hebt en je komt de trap oprennen naar de trein, steekt de conducteur z'n duim op en sluit de deur voor je neus met een kwaadaardige grijns op z'n gezicht...