PoetryIn-e-Motion

Drop us a line in the guestbook... Or contact Arno or Anna
Poems and short stories ©   by Arno and Anna unless differently stated (Disclaimer).

HET KAN ECHT NOG VEEEEEEEEL GEKKER!
Deze week is de tweede serie begonnen van m'n Finse cursus.
De eerste cursus heb ik afgesloten met een examen, waarin ik het beste van de klas was. Jawel! Ik ben het nog niet verleerd. Ik had 93 van de 108 punten.
Maar dat terzijde. Wat ik nu ga vertellen heeft daar niks mee te maken.
Wat ik ga vertellen heeft te maken met de kleine toevalligheden in het leven.
Ik weet het, dat klinkt ontzettend saai voor sommige mensen, maar echt... Hier sla je steil van achterover.
Om te beginnen een kleine inleiding.
De eerste cursus was met een bescheiden groepje van 18 mensen erg gezellig.
Ontzettend veel nationaliteiten en wat nieuwe vrienden gemaakt.
We hadden een Turk, een Spanjaard, een Portugees, een paar Duitsers (waaronder die Arno, of is het der Arno? *grijns*), een paar Amerikanen, een paar Engelsmensen, een paar Russters, een Bulgaarse... En één Nederlander (ikke).
Maar de toevalligheden in het leven wilden dat één van de Amerikanen 5 jaar lang in Nederland had gewoond. En de toevalligheden in het leven wilden ook dat één van de Engelsmensen een paar jaar in Nederland had gewerkt. En wel in Zutphen. Je begrijpt dat wij meteen een "band" hadden, ondanks het feit dat hij meer dan twee keer zo oud was dan ik.
De toevalligheden in het leven...
Nu deze tweede cursus. Het wordt steeds gezelliger, want dit klasje is stampvol met 35 mensen.
En ook nu weer verschillende nationaliteiten.
Maandag was de eerste les, en dus kennismaking met de nieuwe mensen. Niet erg diep, alleen de voornamen voor de presentielijst.
Maar er was één persoon die vrijwel direkt mijn aandacht trok.
Ik had vaag het gevoel dat ik hem kende. Maar dat was natuurlijk ronduit belachelijk. Ik bedoel... HALLO, we zitten hier in Finland...
Maar toch... Dat gevoel bleef knagen. En tijdens de lessen keek ik hem af en toe aan en ik bleef dat gevoel maar houden. Misschien was het ook omdat hij er zo verdraaid Hollands uitzag, en tja... Als een Nederlander buitenlands praat, dan weet je als Nederlander meteen dat het een Nederlander is. Als je begrijpt wat ik bedoel.
Maandag en dinsdag had ik niet echt veel tijd, maar vanavond na de cursus trok ik hem aan de jas.
"Oletko hollantilainen?" ("Ben je Nederlander?")
Een bevestigend antwoord op de vraag waarop ik het antwoord al wist.
"Da's toevallig, ik ook."
"Goh," zegt 'ie. "Wat leuk zeg!"
En weer dat vage gevoel...
"Waar kom je vandaan?" vraagt hij me.
"Lochem..."
En ik kijk hem aan, op het punt om te vertellen waar precies Lochem ligt. Zie ik dat z'n ogen bijna uit z'n hoofd rollen.
"Dat MEEN je niet! Daar kom ik ook vandaan. Dan ga je me toch niet vertellen dat je ook op de RSG (RijksScholenGemeenschap) hebt gezeten?"
Zie ik dat mijn ogen bijna uit m'n hoofd rollen. (Tenminste... als dat mogelijk zou zijn geweest).
"Ja!"
Hij schudt zijn hoofd.
"Wat gaaf zeg!"
Ik vroeg hem hoe oud hij was en hij was net 28 geworden.
We komen allebei uit Lochem, allebei 28, hebben allebei op dezelfde school gezeten, in hetzelfde jaar.
En... Om het nog leuker te maken: hij was druk bezig met zijn huis te verkopen in Apeldoorn, waar hij de afgelopen jaren had gewoond.
Echt, het kan nog VEEEEEEEEEL gekker:
Want hij heeft met zijn vrouw een huis gekocht in Espoo.
Dus we zijn allebei geboren in dezelfde stad, verhuisd naar dezelfde stad, geëmigreerd naar hetzelfde land om daar in dezelfde stad te gaan wonen, en dat allemaal om een — gelukkig niet dezelfde — Finse schone.
Hoe waar is het gezegde dat de wereld maar klein is!
Het zijn die kleine toevalligheden in het leven...