PoetryIn-e-Motion

Drop us a line in the guestbook... Or contact Arno or Anna
Poems and short stories ©   by Arno and Anna unless differently stated (Disclaimer).

rond middernacht in de grote zaal een mooie rockopera show hebben gezien. Ik zal de details besparen, maar het was absoluut de moeite van het bekijken waard. Daarna nog een uurtje disco (back to the eighties) en toen toch maar naar bed, want het was ondertussen 03.00 uur (inclusief de klok een uur vooruit naar Finse tijd).
Om 07.30 uur ging de wekker weer, omdat om 09.30 de boot zou aanmeren in Helsinki.
Opstaan, douchen, pakken, ontbijt en daarna vlug naar de auto.
Toen we de boot afreden moesten we richting douane om m'n auto aan te melden als verhuisgoed. Er stond een joekel van een bord met "tulli", wat douane betekent, met een pijl naar rechts. Net naast het bord stond echter een muts te zwaaien met haar armen dat we naar links moesten, m'n knipperlicht naar rechts was een foute actie en het bochtje terug om haar heen kon ze ook niet echt waarderen. Bij de uitgang hebben we gevraagd en uiteraard bleek dat we WEL naar rechts hadden gemoeten. Nu moesten we helemaal omrijden, ik schat zo'n 3 km, om weer bij hetzelfde gebouw uit te komen.
Aldaar kreeg ik van een mannetje in uniform te horen, of eigenlijk, kreeg Anna te horen, want hij vond het maar makkelijk dat Anna Fins praatte, zodat hij hiet niet allemaal in Engels hoefde uit te leggen, en hij leek mij daarbij dan ook volledig te vergeten en richtte zich volledig op Anna (misschien ook omdat Anna een stuk knapper is dan ik, ik zal jullie voor zijn *grijns*), dat ik ergens downtown Helsinki bij Autotulli moest zijn.
Daar zijn we heen gereden en rond 10.00 uur zaten we gemoedelijk met een mevrouw van de Autotulli te kleppen over belastingen en registraties en papieren zus en rekeningen zo en verzekeringen hier en bewijsjes daar. Ook hier zal ik jullie de details besparen, maar geloof me, de papierwinkel daar is MINSTENS zo groot als in Nederland.
Na de e-mail correspondentie die ik had gevoerd vanuit Nederland met Autotulli waarin mij was verteld dat ik niets anders hoefde te betalen dan registratie kosten en de kosten van een keuring, was ik een beetje wantrouwend geworden over de hele gang van zaken (voor jullie informatie en wat inzicht: een van de laatste regels van het antwoord van de e-mail die ik terugkreeg op mijn vraag hoeveel ik nou precies moest betalen bij invoering van mijn auto omdat ik het niet helemaal vertrouwde wat mij voorheen was gemaild, was: "Als die mevrouw dat gezegd heeft, dan moet je dat maar gewoon geloven"). Ik begon dan ook peentjes te zweten toen de dame me vertelde dat ze even achter ging controleren met welke nieuwe auto mijn auto vergeleken moest worden om tot de juiste prijs van invoering te komen. Ik wist precies welke dat was, Toyota Celica 1.8 VTI à € 38.420, en ik begon dan ook te sputteren dat mij in de mail verteld was dat ik niks hoefde te betalen. Ze stelde me gerust door te zeggen dat zij dat ook dacht, maar dat voor de registratie en op de formulieren toch de prijs van de nieuwe auto moest worden ingevuld. Toen ze even later terugkwam en een print maakte op het formulier bleek inderdaad dat ik niks hoefde te betalen en dat was toch wel een pak van m'n hart.
Deze hele affaire duurde tot net voor 12.00 uur en daarna zijn we rechtstreeks naar Anna's ouders gereden voor een stevige lunch. Anna had eerder in de morgen al gebeld naar het transport bedrijf voor onze spullen en daar bleek dat het geen enkel probleem was dat de spullen later in de middag werden afgeleverd in plaats van om 10.00 uur. Afgesproken was om omstreeks 17.00 uur.
Om 14.00 uur reden we naar de woningbouwvereniging om de sleutels van ons apartement op te halen en daarna zijn we gelijk door gereden om de zaak een beetje schoon te maken.
Met hulp van pa, ma en Anna's zusje en Pauline hebben we vervolgens om 17.00 uur met de hand de vrachtwagen uitgeladen. Heftruck was niet ter beschikking, dus dat was stevig balen en stevig aanpoten. Het uitladen duurde zo'n 1,5 uur, waarbij de chauffeur, een hele geschikte Finse knul, niet te beroerd was om te helpen.
Om een uur of 21.00 stond alles binnen (ondanks het defect aan de lift dat ondertussen was opgetreden).
Toen alles binnen stond, en we even aan het bezichtigen waren wat we allemaal hadden gedaan, kregen we spontaan een "WAAAAAAAAHHHHHHHHHHHHH"-moment. In ieder geval hielden we het voor vandaag voor gezien en als gebroken mensen gingen we richting ons logeeradresje bij Anna's ouders.