PoetryIn-e-Motion

Drop us a line in the guestbook... Or contact Arno or Anna
Poems and short stories ©   by Arno and Anna unless differently stated (Disclaimer).

Vappu, 1 mei, dag van de arbeid in Finland, nationale feestdag.
Het is alom bekend dat Finnen goed met alcohol overweg kunnen, maar het blijft me iedere keer weer verbazen hoe goed. En het begint me steeds duidelijker te worden waarom nu juist in DIT land mensen een onderzoek hebben opgezet naar de erfelijkheid van alcoholisme. En waarom alcohol hier niet gewoon in de supermarkt verkocht mag worden.
Een beetje Fin begint op 30 april te drinken en gaat daarmee onafgebroken door tot de volgende dag in de avond. Werkelijk ongelofelijk. Waar de gemiddelde mens reeds uren geleden het hoekie om zou zijn geweest, lijken deze mensen hier nog zo fris als een hoentje (relatief gezien dan).
Ik doe goeie competitie, maar zelfs als ik naar mijn gevoel genoeg Sprite heb gehad, dan zuipen ze gewoon verder. Met alle gevolgen van dien.
Maar gelukkig zijn ze niet allemaal zo. Wij hebben een leuk feestje gehad. Zijn uit eten geweest in een restaurant waar de gerookte zalm op kipfilet lijkt en de kipfilet op gebakken vis. Dat was waarschijnlijk de reden dat Anna's vriendin, Anna's zusje en ik aanvankelijk elkaars eten zaten op te eten.
Ik had een zalm besteld, Anna's vriendin ook, en Anna's zusje de kip. Anna's vriendin kreeg eerst de kip, maar toen even later de ober aan kwam zeten met nog twee borden, werd de kip bij haar weg gehaald en kreeg zij een zalm. Ik kreeg de kip, en de andere zalm werd bij Anna's zusje voor gezet. Wij waren ons niet bewust van de vergissing, want alles leek op elkaar.
(Dat deed me overigens weer denken aan een hele toepasselijke scène uit de film The Matrix, waar ze tijdens het eten zaten te discussiëren over hoe een computer kon weten hoe kip smaakte en dat het feit dat een computer dat niet kan weten waarschijnlijk de reden is dat kip naar alles smaakt. Als je de film niet hebt gezien moet je 'em maar een keer huren, want het wordt een beetje een lang verhaal als ik alles moet gaan uitleggen).
Enniewee... Anna's vriendin nam een hap van haar kip... eeeh... zalm en vond dat de zalm erg lekker was. Na een blik op mijn bord, en de gewaarwording dat mijn zalm... eeeh kip, verdacht veel op kip leek en niet op zalm, vond ze dat mijn kip er toch wel lekker uitzag.
Kip? Hoezo kip? Ik had zalm besteld! Ik eet helemaal geen vlees!
Zij vond het verder niet zo'n probleem, dus Anna's vriendin en ik wisselden van bord, zodat zij de kip had, en ik de zalm. Toen nam Anna's zusje ook een hap van haar kip... eeeh zalm... en ontdekte dat haar zalm... zalm was. Terwijl ze kip besteld had. Dus nadat alle verwarring was opgelost en Anna's zusje en Anna's vriendin daarna ook hun borden hadden gewisseld, zaten we uiteindelijk toch allemaal te eten wat we besteld hadden. En wij zagen dat het goed was... En proefden dat het goed was...
Tenminste... De zalm. Als toetje nam ik een gerecht genaamd Suomalainen juustolajitelma. Juusto is kaas, dat wist ik. Suomalainen is Fins, dat wist ik ook. Dus ik dacht: ik krijg Finse kaas. En inderdaad, ik kreeg Finse kaas. Een blauwe kaas, een andere ouwe kaas en een iets gewonere Finse kaas.
Ik ben geen fan van blauwe kaas, maar met flink wat jam erop was dit toch wel weg te krijgen. Ja, met jam. Je wilt niet weten wat voor een vreemde combinaties ze hier doen, en wat nog goed smaakt ook (één combinatie heb ik nog steeds niet aan kunnen wennen: augurken met smetana (Russische zure room) en honing). En die gewonere Finse kaas heb ik al wel eens op brood gehad, dat was goed te eten... Maar die andere ouwe kaas. Wew! Stinken naar zweetvoeten en als ik me een voorstelling moet maken van de smaak van zweetvoeten, dan zou het ongetwijfeld dat zijn wat ik proefde toen ik een hap van die kaas nam. Die heb ik dus in mijn volle gulheid aan Anna doorgeschoven, want die lust er wel pap van.

Ik had overigens nog één van de jongens beet. Het zijn nogal bierliefhebbers (hebben hun eigen bierclubje) en ik nam regelmatig een paar flesjes Nederlands bier voor ze mee uit Nederland als ik bij Anna op bezoek ging EN ik heb ze zo goed en zo kwaad als het ging "Grolsch" leren zeggen. Toevallig hadden we het erover dat ik binnenkort weer naar Nederland ging en of ik nog wat voor ze mee moest brengen. Jawel, ik mocht wel wat Hoegaarden meebrengen. Alleen hun Hoegaarden klonk niet echt als Hoegaarden, want ze hebben nogal problemen om de H uit te spreken zoals wij dat doen, en de G is al helemaal een probleem. Dus ik liet ze een beetje oefenen en moest natuurlijk lachen. En toen dacht één van de jongens mij eens voor een probleem te zetten. Zo in de geest van: Jij ons uitlachen? Wachtmaar.
Zeg jij dan maar eens "kuulakärkikynä". Ik vroeg hem het woord te herhalen, en daarna sprak ik hem zonder problemen na. Hij keek me een beetje ongelovig aan, maar daarna kreeg ik de complimenten. Dat had 'ie niet verwacht.
Dat is het mooie van Fins. Je spreekt alles precies zo uit als je het schrijft. En iemand nazeggen is al helemaal geen probleem. Keelgeluiden als de G en de H in het Nederlands hebben ze hier niet.

Daarna avondje uit in een nachtclub. Ook dat was erg gezellig.
Ik had 's middags de nodige voorbereidingen getroffen, zodat we ongestoord zouden kunnen uitslapen donderdagmorgen, want ik wist dat het erg vroeg ging worden.
's Avonds herinnerde Anna me eraan dat we de donderdagmorgen om 9.30 uur in de stad moesten zijn voor de voortzetting van het feestje.
Om 5.00 uur gingen we naar bed, om 8.00 uur stonden we er weer naast. Da's niet erg bevorderlijk voor je fitheid, kan ik wel zeggen. En het is al helemaal niet bevorderlijk voor je mentale staat als je maar drie uur geslapen hebt, je bent moe, knorrig, lichtgeraakt en je moet dan ook nog anderhalf uur in de zeikende regen buiten staan.
Gelukkig was het in die mate gezellig dat de mentale staat redelijk ongehavend de morgen doorkwam.
En het is altijd weer leuk om 's morgens al die petten te zien.
Alle mensen van 18 jaar en ouder, die geslaagd zijn voor hun, zeg maar, voortgezet onderwijs, hebben zo'n pet. Het is onlosmakelijk verbonden met Vappu. Van vlekkeloos wit voor de mensen die net hun examen hebben gehaald, tot vies donkergeel voor de mensen die datzelfde in een heel ver verleden hebben gedaan.