PoetryIn-e-Motion

Drop us a line in the guestbook... Or contact Arno or Anna
Poems and short stories ©   by Arno and Anna unless differently stated (Disclaimer).

We zijn terug van onze skitrip in Lapland. Het was een geweldige ervaring!
Het was een pokkeneind rijden. Niet echt qua afstand, dan wel qua tijd. 750 km duurde op de heenweg 11 uur en op de terugweg 10 uur. Voornamelijk omdat in heel Finland ongeveer 450 km aan snelweg ligt, en wij ongeveer 2 uur van de 10-11 uur op de snelweg hebben gereden (moet je voorstellen: Finland is 8 keer zo groot als Nederland en heeft ongeveer 1/10e van de totale afstand aan snelwegen).
Maar enniewee. Het was de reis absoluut waard. Ondanks dat de auto ontiegelijk smerig werd. In Helsinki was het net rond het vriespunt, een beetje meer erboven dan eronder, en de eerste 150-200 km was het een vreselijke bende op de weg. Maar dat werd beter zodra we verder naar het noorden gingen.
We hadden een 12-persoons cabin met z'n achten. We hadden toen we kwamen ruim een meter sneeuw. En toen we zaterdagmorgen wakker werden bijna 1,5 meter. Verse sneeuw om in te skiën, da's niet gek!
En vrijdagavond sauna, zaterdagavond sauna en zondagavond sauna. En sneeuw om in af te koelen. Een absolute aanrader. Niets is zo verfrissend als een duik in de sneeuw na een sauna van 100 graden. Moet je natuurlijk wel oppassen dat de sneeuw vers is en niet iets opgevroren, anders krijg je van die bloederige taferelen. Op de afbeelding mijn hand na de duik in de sneeuw. M'n achterwerk had ook een paar van die krassen, maar ik zal jullie die foto's besparen *grijns*

AUW!

De zaterdag was gereserveerd voor skiën. Anna en ik hadden thuis al een beetje geoefend. En Anna wist me ervan te overtuigen dat ik best een wat grotere afstand kon skiën. En het was niet zo heel moeilijk, want de route die wij zouden doen was helemaal vlak.
Yeah, right. Het was een route van 20,3 km (en de grootste afstand die we thuis hadden geoefend was 3,5 km). De eerste 9,5 km was alleen maar bergop, naar een hoogte van zo'n 400 meter. Dat lijkt niet zo hoog, maar geloof me, als je dat moet langlaufen, dan is het een HEEL eind! Ik was dan ook schoon aan de (langlauf)latten toen we na twee uur eindelijk op de top waren. En toen moesten we NOG 11 km. Maar... wat naar boven gaat, gaat ook weer naar beneden, en dat ging inderdaad een stuk sneller. Op sommige punten zelfs zo stijl dat het voor een afdaling kon doorgaan. De trip naar beneden duurde volgens Anna ook twee uur (maar daar geloof ik geen barst van. De weg naar boven leek een stuk langer), maar een brul van overwinning klonk over de vlakten toen we eindelijk het eindpunt in zicht kregen.
En ik had meteen genoeg geskied voor het weekend. Ik heb nooit een dubbele liesbreuk gehad, maar ik weet nu wel ongeveer hoe het moet voelen.

gevallen

Zondag hadden we met z'n vieren een snowscooter gehuurd.
Da's dan toch wel weer lachen, moet ik zeggen. We hadden per paar 1,5 uur om rond te scheuren door de omgeving. Van de rit zelf hebben we helaas geen foto's. Dat is omdat ik toen ik aan het rijden was beide handen aan het stuur moest houden om de scooter op het pad te houden en toen Anna aan het rijden was ik beide handen nodig had om me vast te houden en niet van de scooter af te donderen, omdat Anna genadeloos het gas open trok (ik ben wat dat betreft veel te lief *ahem*, volgende keer nemen we allebei een aparte scooter).
En zondag was ook de dag van het snowtubing. In een vrachtwagenbinnenband vanaf een sneeuw/ijshelling naar beneden. Was erg leuk, alleen jammer dat de baan een beetje kort was.

En natuurlijk het hele weekend genieten van de omgeving. Fantastisch gewoon.
We waren eigenlijk een maandje te laat. De meeste sneeuw was al weer weg. Maar we gaan kijken of we dit een traditie kunnen maken. Ik wil toch nog wel graag een keertje weer die kant op.
Maandag weer het hele eind terug, maar zoals ik al eerder zei, het was absoluut de moeite waard. Helemaal toen we halverwege ergens stopten voor een korte pauze. Het was hardstikke mooi weer, geen wolkje aan de lucht. En opeens zie ik rond de zon een perfecte ronde regenboog. Ik weet niet of het inderdaad een regenboog was, of corona, of hoe je het wilt noemen, maar het had wel de kleuren van de regenboog. Ik heb het één keer eerder gezien vanuit het vliegtuig, maar dat was niet zo perfect. Op de foto's is het helaas niet zo duidelijk te zien.

corona

We waren rond een uurtje of 8 weer in Helsinki. En ik was een gebroken man. Ik heb nog nooit zo'n spierpijn gehad. Dat krijg je als je ongetraind dit soort fratsen uithaald *grijns*