PoetryIn-e-Motion

Drop us a line in the guestbook... Or contact Arno or Anna
Poems and short stories ©   by Arno and Anna unless differently stated (Disclaimer).

Vandaag begonnen de Hullut Päivät (Gekke Dagen( in Stockmann, Helsinki's grootste warenhuis (vergelijkbaar met de Bijenkorf, maar dan nog iets groter).
Vorige week hadden we een krantje gekregen per post met de grootste aanbiedingen en een van die aanbiedingen was een vliegreisje naar Amsterdam voor € 200 inclusief belasting.
Dat was natuurlijk iets wat ik niet kon laten schieten, gezien het feit dat tegenwoordig de vliegreizen onbetaalbaar zijn en de luchtvaartmaatschappijen je een poot uittrekken met reserveringskosten, risicokosten, creditkaartkosten en weet-ik-veel-wat-voor-een-onzinnige-kosten nog meer.
In verband met Anna's drukke schoolwerkzaamheden rond het tijdstip van vliegen, hadden we het volgende bedacht: ik zou op vrijdag gaan, Anna zou op de maandag erna komen en we zouden samen op de volgende zondag weer terugvliegen, omdat een voorwaarde van de aanbieding was dat er een nacht van zaterdag op zondag in de periode van verblijf zat.
Ik naar Stockmann. Hullut Päivät heet niet voor niets Hullut Päivät, dus ik besloot om maar erg vroeg te gaan, zodat ik niet achter in de rij zou staan en onze tickets zou missen. Om 07.40 uur, 20 minuten voor opening, stond ik voor de ingang te wachten, zo ongeveer in de derde rij, want er waren meer mensen op het briljante idee gekomen om op tijd op te staan.
Om 07.50 uur stonden er zo'n 150 mensen aan de ene kant van de straat en 250 aan de andere kant van de straat, en god weet hoeveel bij de andere vier ingangen.
Deze Hullut Päivät is altijd een groots iets hier in Helsinki, en dat vindt ook de plaatselijke televisie, en dus verscheen zo'n vijf minuten voor de opening een cameraman aan de andere kant van de deur met een enorme grijns op zijn gezicht en een rood knipperend lampje op z'n camera.
Hierzo wilde niemand aan iemand anders laten zien dat ze voor in de rij stonden bij de koopjes, want tjee... Dat doe je niet. Je koopt alleen maar bij het duurste warenhuis om dure dingen te kopen en DAT laat je zien aan iedereen die je kent. Je laat NIET zien dat je ook voor de koopjes gaat.
Wat gebeurde er dus... Zodra de mensen de cameraman in de gaten kregen, draaiden ze en bloc hun gezicht weg om niet herkend te worden.
Toevallig dat ik net met Anna aan de telefoon was om de laatste details voor de vlucht door te spreken, en ik zei haar: "Raad eens wie er vanavond op de tv komt?"
Je kent het wel, als er op de televisie een interview of iets dergelijks wordt uitgezonden dat er van die kindertjes langs rennen en zwaaien en gekke bekken trekken in de camera... Dat was ik niet, hoor!
Maar ik denk dat ik de enige van de 400 mensen bij deze ingang was die zich er niet voor schaamde dat hij liever € 200 betaalt voor een product, in mijn geval een vlucht naar Amsterdam, dan € 400.
De mensen om me heen moesten overigens wel lachen toen ik zei dat ik vanavond op televisie kwam *grijns*
Enniewee... Om 08.00 uur ging de deur open en ik had me inmiddels naar de voorste rij gewurmd (met dank aan die cameraman). Ik ging als een van de eersten naar binnen en liep rechtstreeks door naar de vijfde verdieping.
De dag ervoor had ik als volleerd privé-detective precies uitgezocht welke ingang het snelste naar de vijfde verdieping ging en via welke roltrap ik er het snelste zou komen en waar de locatie van het tijdelijke reisbureau precies was op de vijfde verdieping. Ik zou me geen buil vallen, ik was op alles voorbereid!
Behalve op een ouwe taart (met alle respect) die niet vooruit te branden was, en die eigenwijs genoeg was om NIET met de lift te gaan, zoals de rest van alle ouwe taarten.
Zij ging naar de derde verdieping, dus de laatste twee verdiepingen zette ik er nog even stevig de pas in.
Het was 08.06 en met enige vertraging kwam ik dus op de vijfde verdieping aan, in de veronderstelling dat ik toch als een van de eersten was. Totdat ik van de beste meneer bij het tijdelijke reisbureau nummertje 27 in de hand gedrukt kreeg.
GLOEIENDEGLOEIENDEGLOEIENDEGLOEIENDEGLOEIENDE! Niet ongerust over het feit dat er niet genoeg tickets waren. Er gingen vluchten naar Parijs, Berlijn, Londen, Nice en nog een paar, en je kunt me een hoop wijsmaken, maar niet dat alle 26 mensen voor mij naar Amsterdam gingen (zelfs al was dat wel het geval geweest, er waren vast wel meer dan 27 tickets), maar ik moest ook Dimitri en Gerda nog van het vliegveld ophalen, want die kwamen vandaag om 12.35 uur aan. En als je rekent dat iedere boeking ongeveer een 20 minuten duurt, en er staan zes mensen de gegevens in te voeren, dan duurt dat toch al gauw ruim anderhalf uur. Plus een half uur terug naar huis, plus een half uur naar het vliegveld... Krap an!
Gelukkig ging het allemaal wat sneller dan verwacht, sommige mensen dachten waarschijnlijk dat het veel te lang ging duren, dus die zijn weer weggegaan en ik kreeg nog een berichtje van Dimitri dat de vlucht wat vertraging had, dus het viel allemaal wel mee.
Er was echter een maartje... We hadden het allemaal zo goed uitgekiend. Dachten we... Maar naast die voorwaarde van een nacht van zaterdag op zondag in het verblijf was er ook nog een andere voorwaarde die we over het hoofd hadden gezien: terugreis op zondag mocht niet. Dat was een flinke tegenvaller, want dat betekende dus dat Anna niet mee kon. We hebben nog van allerlei opties overwogen, maar zoals het er nu uitziet, kan Anna niet meekomen *zucht*
Mijn ticket is ondertussen wel geboekt... Zit ik helemaal alleen in zo'n groot vliegtuig.
Ik dacht trouwens slim te zijn. Er waren vier mogelijkheden: heel vroeg in de morgen, iets minder vroeg in de morgen, 's middags en 's avonds.
In de veronderstelling dat ik heel vroeg in Amsterdam zou zijn als ik de hele vroege vlucht zou nemen, vertelde ik de dame achter de balie maar te boeken op de hele vroege vlucht. Maar die muts was niet zo slim om me te vertellen dat de vroege vlucht dezelfde aansluiting heeft als de vlucht van 3,5 uur later. Grmbl! Nu zit ik dus 4 uur uit m'n neus te vreten in Stockholm.